Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα drama. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα drama. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016
Παρασκευή 15 Απριλίου 2016
by Unknown on Παρασκευή, Απριλίου 15, 2016
No comments
Τον τελευταίο χρόνο έπιασα τον εαυτό του να απολαμβάνει ιδιαίτερα τίτλους σχετικούς με το θέατρο. Πέρα από το ιδιαίτερα δημοφιλές Skip Beat! και το κλασικό Glass Mask, την τριάδα ήρθε να συμπληρώσει το νεότερο Cat Street το οποίο όμως δεν εστίαζε στο θέμα στον ίδιο βαθμό. Έτσι όταν μου πρότειναν το Ashita no Ou-sama, έναν τίτλο που ομολογώ δεν είχα καθόλου υπόψιν μου, τον υποδέχτηκα με αρκετά θετική διάθεση κι ευτυχώς δεν απογοήτευσε.
Πέμπτη 7 Απριλίου 2016
by Unknown on Πέμπτη, Απριλίου 07, 2016
No comments
Η περιέργεια σκότωσε την γάτα... αλλά η ικανοποίηση την ανέστησε. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να περιγράψεις τη στιγμή που μπαίνεις τυχαία μέσα σε έναν τίτλο, χωρίς να γνωρίζεις υπόθεση, χωρίς καν να σου το έχει προτείνει κάποιος άλλος, λίγο λόγω της γνωστής βαριεστημάρας που μας πιάνει όλους πότε πότε, λίγο γιατί πεισματώνεις και δεν θέλεις να διαβάσεις τους τίτλους που έχεις αφήσει πίσω και σε καλούν να διαβάσεις τα μπόλικα αδιάβαστα κεφάλαια που έχουν μαζευτεί, έτσι, απλώς γιατί είδες μια εικόνα και σου άρεσε... Και καμιά φορά μ' αυτόν τον τρόπο καταλήγεις να βρεις μια απρόσμενα καλή ιστορία εκεί που δεν την έψαχνες.
Τρίτη 22 Μαρτίου 2016
by Unknown on Τρίτη, Μαρτίου 22, 2016
No comments
Αν θα έπρεπε
να ξεχωρίσω μια βασική διαφορά που έχουν
τα anime και τα manga
για εμένα είναι ότι για κάποιον λόγο
μπορώ να κρατήσω τον αριθμό των πρώτων
υπό έλεγχο χωρίς να στοιβάζω διάφορους
μισοτελειωμένους τίτλους που πολλές
φορές ξεχνώ ότι υπάρχουν. Σε αντίθεση,
λίγο ο ρυθμός μετάφρασης ενός manga,
λίγο ότι στην πορεία μπορεί να χάσω το
ενδιαφέρον μου ή να μην βρίσκω αρκετό
χρόνο γι’ αυτήν έχει ως αποτέλεσμα να
συσσωρεύονται αρκετά κεφάλαια που μου
φαίνονται πολλά για να τα αποφασίσω να
τα διαβάσω. Τίτλοι manga
στοιβάζονται ο ένας μετά τον άλλον
σε μια λίστα που δεν έχει τελειωμό με
την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα τους
τελειώσω μόνο για συνειδητοποιήσω ότι
έχω ξεχάσει σημαντικά στοιχεία της
πλοκής και να πρέπει να ανατρέχω σε
προηγούμενα arcs. Πιστεύω
ότι δεν πρέπει να είναι κάτι σπάνιο και
ότι όλοι λίγο πολύ έχουν ζήσει κάτι
παρόμοιο, γι’ αυτό και το τελευταίο
διάστημα προσπαθώ να αγγίζω μόνο τίτλους
που είχα για καιρό στη λίστα αυτών που
ήθελα να τελειώσω κι έχουν πια ολοκληρωθεί.
Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2016
Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2016
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2016
Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2015
Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2015
by Unknown on Κυριακή, Δεκεμβρίου 20, 2015
3 comments
Εφτά σειρές λοιπόν που λαμβάνουν χώρο μέσα στον εργασιακό χώρο των πρωταγωνιστών για αυτή την εβδομάδα!!
To Denki-gai, έφτασε στις μικρές οθόνες
της χώρας του το Φθινόπωρο του 2014. Σκηνοθέτης της σειράς ο Masafumi Sato σε
μία από τις λίγες σειρές που κάθισε στην καρέκλα του σκηνοθέτη, ανέλαβε τη
μεταφορά του manga για το studio Shin-Ei Animation. Πρωταγωνιστής της ιστορίας
ο Umio, είναι ένας ντροπαλός
νεαρός που ξεκινάει να δουλεύει ως υπάλληλος μερικής απασχόλησης σε ένα
κεντρικό βιβλιοπωλείο με θέμα τα manga.
Η ζωή του Umio δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα όμως όλα αυτά θα αλλάξουν
όταν γνωρίσει τους νέους του συναδέλφους και τις ιδιαίτερες προσωπικότητές τους.
Η σειρά αφιερώνεται στις αλληλεπιδράσεις των εκκεντρικών αυτών χαρακτήρων και
ακόμη περισσότερο στην κωμωδία που συνήθως πηγάζει από τις σχέσεις τους και την εκκεντρική συμπεριφορά τους. Η σειρά είναι αρκετά
ανάλαφρη και προτείνεται περισσότερο σε άτομα που μπορούν να αντέξουν παντός
είδους αστεία.
Το Working έκανε την πρώτη εμφάνισή του στην ιαπωνική τηλεόραση την
Άνοιξη του 2010. Έκτοτε έχουν περάσει 5 χρόνια όμως η σειρά επέστρεψε όχι μία
αλλά δύο φορές στη μικρή οθόνη και η πετυχημένη σειρά του studio πετυχημένη σειρά του studio A-1 Pictures μέλλει να τελειώσει τον φετινό χειμώνα με
ένα special. Εδώ πρωταγωνιστής μας
είναι ο Takanashi Souta
ο οποίος λατρεύει οτιδήποτε μικρό και χαριτωμένο. Μετά από τη συνάντησή του με
την μικροσκοπική Taneshima Popura, που το έχει καημό να ψηλώσει αλλά η ευχή της δεν
εκπληρώνεται, ο νεαρός αποφασίζει να δουλέψει στο ίδιο εστιατόριο με τη
μικροσκοπική αλλά κατά τα άλλα μεγαλύτερή του κοπέλα για την προσέχει. Σύντομα
λοιπόν γίνεται μέλος του εστιατορίου Wagnaria το οποίο δανείζει το όνομά του στον
τίτλο της αγγλικής έκδοσης. Το υπόλοιπο προσωπικό αποτελείται και εδώ από μια
ποικιλία περίεργων χαρακτήρων, από τον κουτσομπόλη βοηθό μάγειρα Soma και την υπεύθυνη των σερβιτόρων που
κυκλοφορεί με κατάνα δεμένο στη ζώνη της, μέχρι την τεμπέλα μάνατζερ και την νεαρή Inami που
θέλει να ξεπεράσει τη φοβία της με τους άνδρες, η ζωή του Takanashi γεμίζει από περιπέτειες και ιδιαίτερους συναδέλφους. Οι σχέσεις των πρωταγωνιστών
ανατρέπονται και εξελίσσονται και η σειρά προσφέρει γέλιο και ρομαντικές
περιπέτειες καθ' όλη τη διάρκειά της.
Μετά την επιτυχία του Working!! και έχοντας από ότι φαίνεται μία καλή συνεργασία με τη mangaka Takatsu Karino, το studio A-1 δε σταμάτησε εκεί και το
2013 μεταφέρει σε anime ακόμα μία δουλειά της δημιουργού. Το Servant x Service λαμβάνει
επίσης χώρα μέσα σε εργασιακό περιβάλλον, αυτή τη φορά το γραφείο του τμήματος
Υγείας & Διαβίωσης σε μία πόλη της Ιαπωνίας. Εκεί οι νέοι o Hasebe, η Yamagami και η Miyoshi ξεκινάνε
για πρώτη φορά να εργάζονται ως δημόσιοι υπάλληλοι και ο καθένας φαίνεται να έχει διαφορετική άποψη για τη συμπεριφορά που πρέπει να έχουν μέσα στον χώρο εργασίας. Η σειρά ακολουθεί την
καθημερινότητά τους μέσα στο γραφείο και χωρίς να παραλείπονται οι υπερβολές οι αλληλεπιδράσεις τους οδηγούν σε κωμικές καταστάσεις, παρεξηγήσεις αλλά και σε ρομαντικές σχέσεις.
Το Shirokuma Cafe είναι μία ιδιαίτερη σειρά που απέκτησε πολλούς
ένθερμους θαυμαστές στη χώρα του αλλά και ένα μικρό και πιστό κοινό στο
εξωτερικό. Πιο γνωστό στους υπόλοιπους φίλους των anime από τις δηλώσεις
της mangaka για τον αρχικό αποκλεισμό της από τα άτομα που επέβλεπαν τη
μεταφορά του manga της από το studio Pierrot, το anime προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2012 για σχεδόν
ένα συνεχόμενο έτος. Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Shirokuma, μία καναδέζικη λευκή αρκούδα
που άφησε τη βαρετή δουλειά του για να ανοίξει μία καφετέρια κοντά στον
ζωολογικό κήπο. Ο Shirokuma αρέσκεται να κομπάζει για τον εαυτό του και να διηγείται
ιστορίες. Στην καφετέρια του συχνάζουν πολλοί πιστοί και νέοι πελάτες, άνθρωποι
και ζώα ανεξαιρέτως. Η σειρά έχει επεισοδιακό χαρακτήρα και είναι γεμάτη με ανάλαφρα αστεία.
Οι φίλοι της σειράς επιμένουν ότι 50 επεισόδια δεν είναι πολλά και ότι η
χαρούμενη διάθεση της σειράς μπορεί να ικανοποιήσει κάθε θεατή.
Για τη Natsume Ono έχουμε μιλήσει ξανά όταν αναφερθήκαμε στο manga της Danza. Το Ristorante Paradiso είναι
μία από τις δύο δουλειές της που μεταφέρθηκαν ποτέ σε anime. Την παραγωγή είχε αναλάβει το studio David Productions που
είναι γνωστότερο πλέον για το remake της σειράς Jojo’s Bizzare Adventure. Πρωταγωνίστρια της
σειράς είναι η Νικολέτα, μία νεαρή που ταξιδεύει στη Ρώμη για να βρει τη μητέρα
της, η οποία την είχε εγκαταλείψει όταν ήταν παιδί για να ξαναπαντρευτεί. Η
νεαρή έχει ως μοναδικό σκοπό να καταστρέψει τη ζωή της μητέρας της κι έτσι φτάνει στο
ρεστοράν Casetta dell’Orso. Φτάνοντας όμως εκεί τα
σχέδιά της τελικά αλλάζουν όταν ανακαλύπτει έναν ζεστό χώρο με μία περίεργη ιδιαιτερότητα. Όλοι υπάλληλοι του αποτελούνται από μεσήλικες άνδρες με γυαλιά. Ο
χώρος της εξάπτει την περιέργεια και η Νικολέτα. καταλήγει μέλος του
προσωπικού. Καθώς αρχίζει να βυθίζεται στην καθημερινότητα της πρωτεύουσας και
το περιβάλλον του εστιατόριου, η νεαρή αρχίζει να γεμίζει ερωτικά
συναισθήματα και η δίψα της για εκδίκηση αρχίζει να ξεθωριάζει. Η ιστορία ακολουθεί όλους τους χαρακτήρες που απαρτίζουν το προσωπικό του εστιατορίου και τις προσωπικές ιστορίες του καθενός καθώς η πρωταγωνίστρια αρχίζει να γνωρίζει νέα άτομα αλλά και μία διαφορετική προσέγγιση στη ζωή της.
Συχνά-πυκνά μέσα σε λίστες χαλαρών slice of life σειρών
ξεχωρίζει και αυτός του Bartender.
Παραγωγής 2004, έφτασε στη μικρή τηλεόραση από το άσημο studio Palm που
στον μικρό κατάλογό του είχε σειρές όπως το Genshiken και το Souten Kouro όμως
μας άφησε το 2007. Με μία φθηνή ομολογουμένως παραγωγή το anime μετέφερε
το ιδιαίτερα αγαπητό στη χώρα του manga του Araki Joh. Η ιστορία ακολουθεί τη
ζωή του Sasakura Ryu που όπως είναι προφανές από τον τίτλο εκτελεί χρέη bartender και
μάλιστα είναι ιδιοφυΐα σε αυτό, σε σημείο να κυκλοφορεί η φήμη ότι μπορεί να
φτιάξει τα καλύτερα κοκτέιλ που μπορεί να γευτεί κανείς. Επιστρέφοντας από τη
Γαλλία, ο Ryu καταλήγει να ανοίξει δικό του μαγαζί. Το μαγαζί του
ονομάζεται Eden Hall και σύμφωνα πάλι με τις φήμες δεν μπορεί να το βρει
οποιοσδήποτε εκτός κι αν έχει προσκληθεί από τον οικοδεσπότη. Ο Sasakura φημίζεται
για την ικανότητά του να προσφέρει το «Ποτήρι των Θεών» που ουσιαστικά σημαίνει
ότι ξέρει πιο ποτό πρέπει να προσφέρει για μια συγκεκριμένη κατάσταση. Η σειρά
έχει επεισοδιακό χαρακτήρα και γεμίζει από τις ιστορίες των επισκεπτών αλλά και
της δημιουργίας του κάθε κοκτέιλ που προσφέρει ο πρωταγωνιστής μέσα στα επεισόδια. Παρότι στο επίκεντρο
όλων είναι τα ποτά, η σειρά μπορεί προσφέρεται και για όσους δεν έχουν επαφή με
αυτά καθώς περιέχει αρκετές ενδιαφέρουσες ιστορίες πίσω από το καθένα που μπορούν να χρησιμεύσουν και ως απλές γνώσεις.
Προσωπικό αγαπημένο, στην πρώτη θέση σήμερα μία σειρά που
συνήθως περνάει κάτω από τα ραντάρ και θα μπορούσε να τοποθετηθεί άνετα ανάμεσα
στις πιο υποτιμημένες σειρές. Η παραγωγή αυτή του studio J.C. Staff προβλήθηκε το 2006 όταν η μαγική
συνταγή του studio δε βασιζόταν σε τόσο μεγάλο βαθμό σε harem, ecchi και LNs. Το πρωτότυπο σενάριο της
σειράς επιμελήθηκαν οι Seishi Minakami
(Paranoia Agent,
Bakuman) και ο Fumihiko Takayama (Sword of the Stranger). Πρωταγωνιστής της ιστορίας
είναι ο Kazuhiro Uchida,
ο οποίος ονειρεύεται να γίνει πιλότος μαχητικού αεροσκάφους, τελικά μετατίθεται
σε μία μικρή πόλη, όμως καταλήγει μέλος της ομάδας διάσωσης. Έχοντας αφήσει
πίσω την πόλη και τη σχέση του, ο Kazuhiro βλέπει αρνητικά το μέρος στο
οποίο καλείται να εκπαιδευτεί και δείχνει αντίθετος με τις δύσκολες αποστολές
και τη σκληρή προπόνηση. Η οπτική του όμως αλλάζει όταν τελικά αρχίζει να
βιώνει τη σημασία των αποστολών και έρχεται σε επαφή με τους πολίτες. Η σειρά
αφιερώνεται, με αρκετά ρεαλιστικό τρόπο, κυρίως στο ανθρώπινο δράμα, τις αποστολές διάσωσης και τα
συναισθήματα των ανθρώπων που έρχονται αντιμέτωποι από κοντά με τα αποτελέσματα
των φυσικών καταστροφών. Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2015
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015
Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015
by Unknown on Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2015
No comments
Το “Socrates In Love”,
γνωστό και ως «Crying Out Love,
In The Center of the Wolrd» σύμφωνα με τον
ιαπωνικό του τίτλο, είναι από τα manga που βρήκαν τον δρόμο τους στη συλλογή
μου χωρίς πολύ σκέψη όταν αόριστα αποφάσισα πως ήθελα να βάλω στα ράφια μου
ένα-δύο αυτοτελή έργα. Αφ’ ενός οι παραδόξως πολύ καλές και ένθερμες κριτικές
και αφ’ ετέρου η σχετικά καλή τιμή στην οποία προσφερόταν εκείνο το διάστημα
με έπεισαν να το αγοράσω…
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2015
by Mpougatsa on Πέμπτη, Οκτωβρίου 22, 2015
No comments
Τον Απρίλιο του 1994, στο περιοδικό Weekly Shounen Jump, εμφανίζεται το πρώτο κεφάλαιο. Δεν έκανε καιρό να ανέβει σε δημοτικότητα και σε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά του αναγνώστη. Γρήγορα γρήγορα τρύπωσε σε λίστες και βιβλιοθήκες ενώ έγινε αντικείμενο συζήτησης μεταξύ αγοριών και κοριτσιών, ιδιαιτέρως αγαπητό και στα δύο φύλα. Όσο κι αν περνούσε ο καιρός, πουλούσε τόμους σαν ζεστό ψωμί, και Ιαπωνία κι εξωτερικό, και συγκεκριμένα από το 2014 και μετά θεωρείται πως υπάρχουν περίπου 70 εκατομμύρια αντίτυπα σε κυκλοφορία. Ακόμα και στις Ηνωμένες Πολιτείες, πολλές φορές τόμοι του έχουν βρεθεί σε Top Ten και μάλιστα σε υψηλές θέσεις καιρό μετά το τέλος της αρχικής του έκδοσης (2003, 2004, 2006). Δημοφιλές με το κοινό αλλά και τους κριτικούς ταυτόχρονα, αυτή η σειρά τόμων συζητήθηκε πολύ.
Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2015
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2015
by TsukimotoMana on Δευτέρα, Οκτωβρίου 19, 2015
No comments
Πόσες φορές μας έχει περάσει απ’ το μυαλό πως είμαστε πολύ τυχεροί που γεννηθήκαμε άνθρωποι; Όντας το κυρίαρχο είδος στον πλανήτη για πολλές χιλιετίες, έχουμε αναπτύξει κοινωνίες με βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο ασύγκριτες με οποιαδήποτε άλλη μορφή ζωής σε αυτόν. Τι θα συνέβαινε λοιπόν, αν κάποιος εξωτερικός παρατηρητής, αποφάσιζε πως η κυρίαρχη αυτή θέση μας, βλάπτει τον πλανήτη ως σύνολο, κι έστελνε έναν φυσικό εχθρό ανάμεσά μας;
Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015
by TsukimotoMana on Κυριακή, Οκτωβρίου 18, 2015
2 comments
Το Legend
of the Galactic Heroes είναι ένας τίτλος σταθμός στην ιστορία των anime. Παρά τις δεκαετίες που
έχουν περάσει απ’ τον καιρό της δημοσίευσής του, εξακολουθεί να είναι έργο εξαιρετικά
δημοφιλές και αγαπητό τόσο από τους παλιούς, όσο και από τους καινούργιους
θεατές anime, και οι
οποίοι ο, τι άλλο και να δουν, θα πουν ότι τίποτα ποτέ δε θα το φτάσει. Δίνει λοιπόν
αρκετή τροφή για σκέψη ως προς το τι είναι αυτό που κάνει μια σειρά να αντέχει
στο χρόνο και να στέκει ως τώρα απαράμιλλα μπροστά σε πολλές και μοντέρνες άλλες,
ουσιαστικά προσδιορίζοντας έτσι την έννοια του κλασικού.
by Mpougatsa on Κυριακή, Οκτωβρίου 18, 2015
2 comments
Είναι απόγευμα ͘ έχει ζέστη κι ακόμα αρκετό φως. Έχεις επισκεφθεί τη φίλη σου για έναν καφέ – ή έτσι λες πάντα, παρόλο που καμιά απ’τις δυο σας δεν πίνει καφέ – και κάθεσαι, μαζί με τον χυμό σου, απέναντι από τη βιβλιοθήκη. Και τότε το βλέπεις: ένα γυαλιστερό εξώφυλλο ενός manga με πανέμορφα χρώματα και φανταστικό σχέδιο. Ένα ξανθό αγόρι κρατάει ένα ρολόι τσέπης κλεισμένο στη γροθιά του, με μια αποφασισμένη έκφραση και ρούχα που θυμίζουν ευγενή… μα η κάπα του είναι σκισμένη. Αμέσως σου τραβάει την προσοχή κι ανοίγεις να το ξεφυλλίσεις. Μόνο μία φορά αρκεί για να ξέρεις ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Τώρα θα το διαβάσεις.
Αυτό είναι το Pandora Hearts.
Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2015
by Unknown on Σάββατο, Οκτωβρίου 17, 2015
No comments
by Unknown on Σάββατο, Οκτωβρίου 17, 2015
No comments
Ξεχασμένες μέσα στις λίστες anime που περιμένουν καιρό για να τα δω, πιθανών περασμένες μέσα χωρίς πολλή σκέψη, ίσως μετά από μια γρήγορη ανάγνωση της περίληψης, υπήρχαν και οι δύο ταινίες του “Ξυπόλυτου Gen”. Χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός και να αναφερθεί σε αυτό ένα άλλο manga για μου διεγείρει την περιέργεια. Οι κάπως τσιμπημένες τιμές του manga και το γεγονός ότι δεν μπόρεσα να το βρω διαθέσιμο για κατέβασμα στο ίντερνετ με έκανα ν' αποδεχτώ ότι για την ώρα μπορούσα μόνο να το πάρω απόφαση και να δω τις ταινίες. Δύσκολη απόφαση για κάποιον που δεν του αρέσει η ιδέα να είναι πάνω από μία ώρα καθηλωμένος μπροστά από ένα έργο...
"I start running with bare feet..."
Καθώς ο πόλεμος πλησίαζε προς το τέλος του, στην Χιροσίμα η οικογένεια Nakaoka αγωνιζόταν καθημερινά, κάτω από τις δύσκολες συνθήκες της περιόδου, να βγάλει τα προς το ζειν. Ο εξάχρονος Gen, ζώντας ακόμα μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού του, με την παιδιάστικη αθωότητά του παραμένει αισιόδοξος για το μέλλον. 6 Αυγούστου του 1945, η ατομική βόμβα “Little Boy” πέφτει στη Hiroshima και μαζί με την πόλη και το σπίτι του μικρού χάνονται χιλιάδες αθώες ψυχές. Ο Gen, μάρτυρας όλων αυτών των γεγονότων, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τις νέες συνθήκες διαβίωσης και τις επιπτώσεις της ατομικής βόμβας χωρίς να χάνει την παιδική του αθωότητα.
Η δεύτερη ταινία μάς μεταφέρει τρία χρόνια αργότερα. Η περιοχή της Χιροσίμα δεν έχει ανακάμψει και πολλές οικογένειες αναγκάζονται να επιβιώσουν ανάμεσα σε συνθήκες εξαθλίωσης. Όλοι προσπαθούν να βγάλουν όσα χρήματα μπορούν με κάθε τρόπο. Ορφανά γεμίζουν τους δρόμους. Η μάθηση προσφέρεται μόνο σε λίγους και δεν υπάρχει επαρκής ιατρική βοήθεια. Μέσα σε αυτήν την κατάσταση, ο Gen κάνει νέους φίλους και προσπαθεί να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για την οικογένειά του...
"I start running with bare feet..."
Καθώς ο πόλεμος πλησίαζε προς το τέλος του, στην Χιροσίμα η οικογένεια Nakaoka αγωνιζόταν καθημερινά, κάτω από τις δύσκολες συνθήκες της περιόδου, να βγάλει τα προς το ζειν. Ο εξάχρονος Gen, ζώντας ακόμα μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού του, με την παιδιάστικη αθωότητά του παραμένει αισιόδοξος για το μέλλον. 6 Αυγούστου του 1945, η ατομική βόμβα “Little Boy” πέφτει στη Hiroshima και μαζί με την πόλη και το σπίτι του μικρού χάνονται χιλιάδες αθώες ψυχές. Ο Gen, μάρτυρας όλων αυτών των γεγονότων, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τις νέες συνθήκες διαβίωσης και τις επιπτώσεις της ατομικής βόμβας χωρίς να χάνει την παιδική του αθωότητα.
Η δεύτερη ταινία μάς μεταφέρει τρία χρόνια αργότερα. Η περιοχή της Χιροσίμα δεν έχει ανακάμψει και πολλές οικογένειες αναγκάζονται να επιβιώσουν ανάμεσα σε συνθήκες εξαθλίωσης. Όλοι προσπαθούν να βγάλουν όσα χρήματα μπορούν με κάθε τρόπο. Ορφανά γεμίζουν τους δρόμους. Η μάθηση προσφέρεται μόνο σε λίγους και δεν υπάρχει επαρκής ιατρική βοήθεια. Μέσα σε αυτήν την κατάσταση, ο Gen κάνει νέους φίλους και προσπαθεί να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για την οικογένειά του...
"To erase history is to forget..."
Η πρώτη ταινία αρχίζει παρουσιάζοντάς μας τη ρουτίνα της οικογένειας Nakaoka, βοηθώντας μας να φανταστούμε τις συνθήκες που επικρατούσαν μέσα σε ένα μέσο Ιαπωνικό νοικοκυριό εκείνη την εποχή. Μέσα στην καθημερινή πάλη για ένα πιάτο φαγητό, το συνεχές άγχος από τις εναέριες επιθέσεις και τους συναγερμούς, η αθωότητα δύο αδερφών έρχεται σε αντίθεση με το κλίμα που επικρατούσε γύρω τους. Η παιδιάστικη περιέργεια τους και ο αυθορμητισμός αντικρούεται με την στάση των ενηλίκων.
Όλα αυτά μπορεί να κάνουν την ταινία να φανεί πως είναι αργή σε εξέλιξη αρχικά. Το γλυκόπικρο κλίμα που επικρατεί όμως αποτελεί σημαντικό στοιχείο για τη συνέχειά της μιας και έρχεται σε αντίθεση με με τις εικόνες που παρουσιάζονται στο δεύτερο μισό. Η βόμβα πέφτει και ακολουθούν σκηνές με βασανιστικά αργή κίνηση. Εικόνες σουρεαλιστικές, για τις οποίες δεν σε προϊδεάζει η αρχή της ταινίας ούτε το καρτουνιστικό σχέδιο που υιοθετεί η σειρά, αποδεικνύουν πως δεν πρόκειται για μια παιδική ταινία. Άνθρωποι καίγονται, κτήρια καταρρέουν και καταπλακώνουν τους πάντες, η πόλη παραδίνεται στις φλόγες. Όσοι καταφέρανε να επιζήσουν από την καταστροφή είτε έχουν μείνει σκιές του εαυτού τους, είτε προσπαθούν να βρουν διαφυγή κάπου με οποιονδήποτε τρόπο. Ο Gen ξεγελά τον θάνατο από καθαρή τύχη και γίνεται μάρτυρας όχι μόνο των θανάτων των γύρω του αλλά και μελών της οικογένειάς του. Από εκεί και πέρα η ιστορία εξιστορεί ένα ταξίδι επιβίωσης απέναντι στην φτώχεια και την πείνα.
Το τελευταίο κομμάτι της ταινίας αφιερώνεται στον τρόπο ζωής της οικογένειας αμέσως μετά την καταστροφή. Η κατάσταση που επικρατεί δεν τους αφήνει πολλά περιθώρια για να θρηνήσουν. Λίγοι έχουν τα προνόμια για μια καλή ζωή και ο Gen δεν είναι ένας από αυτούς, έτσι αναλαμβάνει ευθύνες δύσκολες για ένα παιδί της ηλικίας του για να βοηθήσει την οικογένειά του έχοντας ως εμπόδια την πείνα και τις παρενέργειες της ραδιενέργειας. Στο ίδιο κλίμα συνεχίζει και η δεύτερη ταινία που τοποθετείται τρία χρόνια αργότερα. Έχοντας μεγαλώσει λίγο, ο Gen πλέον έχει συνηθίσει σε αυτές τις συνθήκες διαβίωσης. Νέα προβλήματα εμφανίζονται διαρκώς και καθώς γνωρίζει νέα άτομα βλέπει τις άσχημες επιπτώσεις του πολέμου και πώς επηρεάζουν τους ανθρώπους γύρω του.
Η πρώτη ταινία αρχίζει παρουσιάζοντάς μας τη ρουτίνα της οικογένειας Nakaoka, βοηθώντας μας να φανταστούμε τις συνθήκες που επικρατούσαν μέσα σε ένα μέσο Ιαπωνικό νοικοκυριό εκείνη την εποχή. Μέσα στην καθημερινή πάλη για ένα πιάτο φαγητό, το συνεχές άγχος από τις εναέριες επιθέσεις και τους συναγερμούς, η αθωότητα δύο αδερφών έρχεται σε αντίθεση με το κλίμα που επικρατούσε γύρω τους. Η παιδιάστικη περιέργεια τους και ο αυθορμητισμός αντικρούεται με την στάση των ενηλίκων.
Όλα αυτά μπορεί να κάνουν την ταινία να φανεί πως είναι αργή σε εξέλιξη αρχικά. Το γλυκόπικρο κλίμα που επικρατεί όμως αποτελεί σημαντικό στοιχείο για τη συνέχειά της μιας και έρχεται σε αντίθεση με με τις εικόνες που παρουσιάζονται στο δεύτερο μισό. Η βόμβα πέφτει και ακολουθούν σκηνές με βασανιστικά αργή κίνηση. Εικόνες σουρεαλιστικές, για τις οποίες δεν σε προϊδεάζει η αρχή της ταινίας ούτε το καρτουνιστικό σχέδιο που υιοθετεί η σειρά, αποδεικνύουν πως δεν πρόκειται για μια παιδική ταινία. Άνθρωποι καίγονται, κτήρια καταρρέουν και καταπλακώνουν τους πάντες, η πόλη παραδίνεται στις φλόγες. Όσοι καταφέρανε να επιζήσουν από την καταστροφή είτε έχουν μείνει σκιές του εαυτού τους, είτε προσπαθούν να βρουν διαφυγή κάπου με οποιονδήποτε τρόπο. Ο Gen ξεγελά τον θάνατο από καθαρή τύχη και γίνεται μάρτυρας όχι μόνο των θανάτων των γύρω του αλλά και μελών της οικογένειάς του. Από εκεί και πέρα η ιστορία εξιστορεί ένα ταξίδι επιβίωσης απέναντι στην φτώχεια και την πείνα.
Το τελευταίο κομμάτι της ταινίας αφιερώνεται στον τρόπο ζωής της οικογένειας αμέσως μετά την καταστροφή. Η κατάσταση που επικρατεί δεν τους αφήνει πολλά περιθώρια για να θρηνήσουν. Λίγοι έχουν τα προνόμια για μια καλή ζωή και ο Gen δεν είναι ένας από αυτούς, έτσι αναλαμβάνει ευθύνες δύσκολες για ένα παιδί της ηλικίας του για να βοηθήσει την οικογένειά του έχοντας ως εμπόδια την πείνα και τις παρενέργειες της ραδιενέργειας. Στο ίδιο κλίμα συνεχίζει και η δεύτερη ταινία που τοποθετείται τρία χρόνια αργότερα. Έχοντας μεγαλώσει λίγο, ο Gen πλέον έχει συνηθίσει σε αυτές τις συνθήκες διαβίωσης. Νέα προβλήματα εμφανίζονται διαρκώς και καθώς γνωρίζει νέα άτομα βλέπει τις άσχημες επιπτώσεις του πολέμου και πώς επηρεάζουν τους ανθρώπους γύρω του.
"Become as strong as a wheat, boys..."
Επέλεξα να δω το “Hidashi no Gen” σαν σύνολο και να μην επικεντρωθώ σε μία από τις δύο ταινίες σε αυτήν την review αφού η μία συμπληρώνει την άλλη και το μήνυμά τους είναι συνολικό. Ίσως, αν είχε τη δυνατότητα να γυριστεί σε σειρά, να μπορούσε να πει ακόμα περισσότερα. Ο Nakawaza Kenji, έχοντας βασίσει την ιστορία του Gen σε δικές του εμπειρίες, σαν μάρτυρας ο ίδιος της τραγωδίας, δεν φοβάται να αποτυπώσει με την πένα του ορισμένες σκληρές σκηνές που με τη σειρά τους μεταφέρονται στην ταινία, πράγμα που σε κάνει ν' αναρωτιέσαι πώς οι ταινίες αυτές χαρακτηρίζονται από ένα αρκετά αισιόδοξο πνεύμα.
Η πρώτη ταινία θεωρείται από τους περισσότερους ως η καλύτερη από τις δύο. Οι σκηνές του βομβαρδισμού της Χιροσίμα έρχονται σε μεγάλη αντίθεση με το καρτουνιστικό στυλ της σειράς, αντίθεση αρκετή για να ξαφνιάσει κάνοντας ορισμένες από αυτές να αποτυπωθούν στο μυαλό του θεατή. “Obake”, δηλαδή στοιχειά, χαρακτηρίζει έντρομος ο μικρός τους πληγωμένους που αντικρίζει και ο σχεδιασμός τους δεν απέχει πολύ από μετέπειτα απεικονίσεις ζόμπι σε άνιμε. Η ταινία όπως ήταν φυσικό, αφιερώνει αρκετό χρόνο στις αντιδράσεις των επιζώντων τις πρώτες ώρες μετά τον βομβαρδισμό και τον πανικό που επικρατούσε. Αναφορικά, η σκηνή που μου έκανε μεγάλη, αν όχι την περισσότερη εντύπωση ανάμεσα σε άλλες, ήταν εκείνη στην οποία ένας δάσκαλος πασχίζει να σώσει τους μαθητές του οδηγώντας τους μέσα στα νερά του ποταμού για να τους προστατέψει από τις φλόγες, καταλήγει όμως να τους δει να πνίγονται ένας-ένας από την κούραση.
Το τελευταίο κομμάτι της ταινίας είναι και το πιο αδύναμο. Είναι ξεκάθαρο πως πολλά κομμάτια του manga είχαν κοπεί. Ακόμα πιο εμφανές γίνεται όταν η σχέση που αναπτύσσει ο Gen με έναν πληγέντα, που είχε χάσει τα άκρα του, και το πόσο τον είχε επηρεάσει ο μικρός παρουσιάζεται μέσα σε λίγα λεπτά. Η ιστορία κυλλά πολύ πιο γρήγορα απ' όσο θα έπρεπε και ορισμένα συναισθήματα αποτυπώνονται βεβιασμένα. Η ταινία παρά το βαρύ κλίμα που δημιουργεί από τη μέση και μετά καταφέρνει και κλείνει αισιόδοξα.
Και μετά φτάνουμε στην δεύτερη ταινία, την οποία αγάπησα πολύ περισσότερο από την πρώτη. Μπορεί να μην έχει τις σκηνές φρίκης της πρώτης αλλά είναι πολύ πιο αληθινή σε συναισθήματα, τουλάχιστον στον τρόπο που τα εξωτερικεύουν οι χαρακτήρες. Ο Gen έχει μεγαλώσει λίγο και μαζί με τον υιοθετημένο του αδερφό φαίνεται να έχει χάσει αρκετή από την αθωότητα που είχε στην πρώτη ταινία. Οι επιπτώσεις της pika, η συμπεριφορά των ενηλίκων απέναντι σε ορφανά και σε άτομα με εμφανή σημάδια από την έκρηξη, η φτώχεια, η πείνα και τα πράγματα όπως φαινόταν από τη μεριά των παιδιών είναι τα πιο κύρια πράγματα με τα οποία ασχολείται η ταινία. Για πρώτη φορά γίνεται πιο έντονη η συμπεριφορά των κατακτητών απέναντι στους ηττημένους και το αίσθημα εξευτελισμού που ένιωθαν.
Αν εκτίμησα κάτι στην ταινία ήταν ότι δεν αναλώθηκε σε πολιτικά μηνύματα αλλά εξέφρασε μόνο το παράπονο όσων δεν έφταιγαν γι' αυτόν τον πόλεμο απέναντι και στις δυο πλευρές.
"Dad really did see that far ahead, Mom was a dandy..."
Ο Gen σαν χαρακτήρας πετυχαίνει ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η σειρά, να γίνει ένας πρωταγωνιστής που δεν τα βάζει κάτω, καταφέρνει να τα βάλει με τις δυσκολίες που συναντά και καμιά φορά γίνεται plot device αφού επηρεάζει τους πάντες γύρω τον τρόπο με τον που αντιμετωπίζει τα πράγματα. Παρόλο όμως που περνάει από καταστάσεις στις οποίες πρέπει να φέρεται σαν ενήλικας εκεί που πετυχαίνει σαν πρωταγωνιστής είναι ότι ο δημιουργός δεν ξεχνάει ότι είναι παιδί. Γκρινιάζει, παρασύρεται και κλαίει εκεί που που πρέπει, λυγίζει κάτω από την απώλεια και παρόλα αυτά μένει δυνατός. Ακόμα και η αισιοδοξία που τον διακατέχει δικαιολογείται εν μέρει από την ηλικία του. Τίποτα το ιδιαίτερο και ταυτόχρονα ακριβώς αυτό που χρειάζεται ώστε η ταινία να μην βαρύνει υπερβολικά το κλίμα της.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ο τρόπος που παρουσιάστηκε η μητέρα του Gen ως μια γυναίκα της εποχής της. Αφήνοντας αρχικά την εντύπωση ενός χαρακτήρα αδύναμου, μεστώνεται κατά τη διάρκεια της σειράς μέσω των συνθηκών και της απώλειας και γίνεται πιο αποφασιστική, επηρεάζει άμεσα τον Gen και θυσιάζει πολλά πράγματα για την οικογένειά της.
Από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας αξίζει να αναφερθεί ο πατέρας, όχι τόσο λόγω του χαρακτήρα του όσο για τον τρόπο που επηρέαζε έμμεσα την νοοτροπία του Gen με τα λόγια του αλλά ακόμα περισσότερο για την μερίδα των ανθρώπων που εκπροσωπούσε. Όντας αντίθετος με την πολιτική της κυβέρνησής του, του συμπεριφερόταν σαν προδότη. Ο ίδιος ήταν περήφανος για της απόψεις του ανεξάρτητα με το πόσο επηρέαζαν την αντιμετώπισή του από τους άλλους.
Στην δεύτερη ταινία προσθέτονται περισσότεροι χαρακτήρες. Ο Gen συναναστρέφεται με μια παρέα ορφανών παιδιών και βλέπει τη ζωή και από τη δική τους πλευρά που είναι ακόμα πιο δύσκολη. Αναγκασμένα να ζουν στο περιθώριο, μπλέκονται με την μαύρη αγορά, διψάνε για μάθηση που δεν τους προσφέρουν και αναγκάζονται να γίνουν κλέφτες χωρίς δεύτερη σκέψη. Έμμεσα, σκιαγραφεί τον τρόπο που λειτουργούν οι άνθρωποι σε τέτοιες περιπτώσεις υιοθετώντας μια νοοτροπία που απέχει πολύ από το "ένας για όλους και όλοι για έναν".
Ο Gen σαν χαρακτήρας πετυχαίνει ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η σειρά, να γίνει ένας πρωταγωνιστής που δεν τα βάζει κάτω, καταφέρνει να τα βάλει με τις δυσκολίες που συναντά και καμιά φορά γίνεται plot device αφού επηρεάζει τους πάντες γύρω τον τρόπο με τον που αντιμετωπίζει τα πράγματα. Παρόλο όμως που περνάει από καταστάσεις στις οποίες πρέπει να φέρεται σαν ενήλικας εκεί που πετυχαίνει σαν πρωταγωνιστής είναι ότι ο δημιουργός δεν ξεχνάει ότι είναι παιδί. Γκρινιάζει, παρασύρεται και κλαίει εκεί που που πρέπει, λυγίζει κάτω από την απώλεια και παρόλα αυτά μένει δυνατός. Ακόμα και η αισιοδοξία που τον διακατέχει δικαιολογείται εν μέρει από την ηλικία του. Τίποτα το ιδιαίτερο και ταυτόχρονα ακριβώς αυτό που χρειάζεται ώστε η ταινία να μην βαρύνει υπερβολικά το κλίμα της.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ο τρόπος που παρουσιάστηκε η μητέρα του Gen ως μια γυναίκα της εποχής της. Αφήνοντας αρχικά την εντύπωση ενός χαρακτήρα αδύναμου, μεστώνεται κατά τη διάρκεια της σειράς μέσω των συνθηκών και της απώλειας και γίνεται πιο αποφασιστική, επηρεάζει άμεσα τον Gen και θυσιάζει πολλά πράγματα για την οικογένειά της.
Από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας αξίζει να αναφερθεί ο πατέρας, όχι τόσο λόγω του χαρακτήρα του όσο για τον τρόπο που επηρέαζε έμμεσα την νοοτροπία του Gen με τα λόγια του αλλά ακόμα περισσότερο για την μερίδα των ανθρώπων που εκπροσωπούσε. Όντας αντίθετος με την πολιτική της κυβέρνησής του, του συμπεριφερόταν σαν προδότη. Ο ίδιος ήταν περήφανος για της απόψεις του ανεξάρτητα με το πόσο επηρέαζαν την αντιμετώπισή του από τους άλλους.
Στην δεύτερη ταινία προσθέτονται περισσότεροι χαρακτήρες. Ο Gen συναναστρέφεται με μια παρέα ορφανών παιδιών και βλέπει τη ζωή και από τη δική τους πλευρά που είναι ακόμα πιο δύσκολη. Αναγκασμένα να ζουν στο περιθώριο, μπλέκονται με την μαύρη αγορά, διψάνε για μάθηση που δεν τους προσφέρουν και αναγκάζονται να γίνουν κλέφτες χωρίς δεύτερη σκέψη. Έμμεσα, σκιαγραφεί τον τρόπο που λειτουργούν οι άνθρωποι σε τέτοιες περιπτώσεις υιοθετώντας μια νοοτροπία που απέχει πολύ από το "ένας για όλους και όλοι για έναν".
Τεχνικός Τομέας
Animation
Για τα σημερινά δεδομένα, το animation και το design της πρώτης ταινίας δεν έχει τίποτα το ξεχωριστό. Είναι αρκετά καλό όμως για την εποχή στην οποία δημιουργήθηκε. Το καρτουνιστικό στυλ δεν δένει αμέσως με το κλίμα και το θέμα της ταινίας και ταιριάζει πολύ περισσότερο στις ανάλαφρες σκηνές της σειράς αφαιρώντας το κλίμα που θα μπορούσε να πετύχει σαν σύνολο κάτι που ήταν φανερό ότι μπορούσε να κάνει λαμβάνοντας υπόψιν τον ιδιαίτερα λεπτομερή σχεδιασμό των θυμάτων και των εκρήξεων.
Τα πράγματα διορθώνονται στην δεύτερη ταινία. Τα χρώματα είναι πολύ πιο ζεστά, ο σχεδιασμός των χαρακτήρων πιο “σοβαρός” και τα backgrounds πολύ πιο καλοδουλεμένα.
Αν εξαιρέσουμε την έξυπνη ιδέα της αφήγησης στην πρώτη ταινία και την διατήρηση της διαλέκτου (η οποία υπάρχει και στην δεύτερη), ο ήχος είναι το πιο αδύναμο κομμάτι της. Και δεν μιλάμε μόνο για τα μουντά ηχητικά εφέ σε διάφορες σκηνές της που δικαιολογούνται από την εποχή στην οποία δημιουργήθηκε. Η επιλογή των ηθοποιών για δύο από τους πιο βασικούς χαρακτήρες ήταν εκνευριστικά κακή. Όταν βάζεις ένα παιδί να ερμηνεύσει έναν ήρωα που περνάει από τέτοιες καταστάσεις πρέπει να είσαι σίγουρος ότι τουλάχιστον μπορεί να τον ερμηνεύσει σωστά ως έναν βαθμό. Στην συγκεκριμένη ταινία η ιδέα αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί αποτυχημένη. Σκηνές που θα μπορούσαν να προκαλέσουν πολύ περισσότερο συναίσθημα χάνουν από το κακό voice acting. Και αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι οι υπόλοιπες ερμηνείες είναι αξιομνημόνευτες.
Τα πράγματα διορθώνονται αισθητά στη δεύτερη ταινία, με το voice acting να είναι πολύ πιο υποφερτό ενώ οι ήχοι δένουν πολύ καλύτερα με τις εικόνες.
"Such feelings grow and overflow..."
Δεν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το “Hadashi Gen” αριστούργημα, αν και του αξίζει πολύ περισσότερο απ' ότι σε άλλα, θα μπορούσα να πω όμως ότι είναι μια “εμπειρία” που αξίζει να έχει ένας φίλος των anime. Πάνω από όλα είναι μια ιστορία ενός ξυπόλυτου αγοριού για να επιβιώσει μέσα από δυσκολίες που έφερε ένας πόλεμος τον οποίο δεν είχε επιλέξει ο ίδιος, γραμμένη από έναν άνθρωπο που τις είχε βιώσει.
Trivia
- To "Hadashi no Gen" εκδιδόταν αρχικά στο περιοδικό "Weekly Shonen Jump". Κόπηκε και εκδόθηκε ενάμιση χρόνο αργότερα. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε τρία λιγότερο γνωστά περιοδικά, τα Shimin (Citizen), Bunka Hyōron (Cultural Criticism), και Kyōiku Hyōron (Educational Criticism) όπου και ολοκληρώθηκε. (Shonen Jump, από τότε πετάς τους καλούς σου τίτλους).
- Ένας εθελοντικός οργανισμός με το όνομα "Project Gen" δημιουργήθηκε το 1976 για να μεταφράσει το manga στα αγγλικά. Το μεταφρασμένο υλικό, που εκδόθηκε συγκεντρωμένο σε 4 volumes, έκανε το "Barefoot Gen" το πρώτο manga που εκδόθηκε ποτέ στα αγγλικά.
- Έχει μεταφερθεί επίσης σε 3 live-action ταινίες καθώς και σε μια τηλεοπτική σειρά δύο επεισοδίων.
"Live as strong as a wheat. Even when it is stepped on,
it still shoots up through the ground."
it still shoots up through the ground."
Οι διορθώσεις της κριτικής έγιναν με τη βοήθεια της animeGR Review Team.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





















