Η έναρξη της φθινοπωρινής σεζόν πλησιάζει και λίγο πριν οι νέες σειρές γεμίσουν τις οθόνες μας αν μιλήσουμε για έναν νέο τίτλο που κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία τον περασμένο Αύγουστο.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα anime reviews. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα anime reviews. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016
Τετάρτη 6 Ιουλίου 2016
Με τη σεζόν που πέρασε ακόμα φρέσκια στο μυαλό μας, και την καινούργια ακόμα να μην έχει κατασταλάξει τελείως μέσα μας, είναι νομίζω μια ικανοποιητική στιγμή για να μιλήσουμε για μια σειρά 13 επεισοδίων της ανοιξιάτικης σεζόν, που πολλοί περιμέναμε και σίγουρα αγαπήσαμε. Λόγος φυσικά γίνεται για το Boku no Hero academia.
Πέμπτη 30 Ιουνίου 2016
Τέλειωσε κι αυτή η σεζόν, και καθώς περιμένουμε την επόμενη με ανυπομονησία - εφόσον μερικοί πολύ καλοί τίτλοι ανακοινώθηκαν για το καλοκαίρι, είτε reboots, είτε sequel/prequel είτε original - έχουμε την πολυτέλεια να κοιτάξουμε αυτήν που πέρασε στο μεσοδιάστημα. Μία σειρά που έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση λοιπόν, και σε εμένα μα σίγουρα και σε άλλους, ήταν το Joker Game.
Τετάρτη 6 Απριλίου 2016
Όταν φτάνει η ώρα για τον απολογισμό της σεζόν, δεν ξέρω για εσάς, αλλά η μεγαλύτερη απογοήτευση έρχεται όχι τόσο από αυτά που υπερεκτίμησα αρκετά και δεν άγγιξαν τις προσδοκίες όσο από τις σειρές που περίμενα τουλάχιστον να κινηθούν στη μετριότητα αλλά τελικά δεν κατάφεραν να προσφέρουν ούτε αυτή την ικανοποίηση.
Παρασκευή 1 Απριλίου 2016
Η κωμωδία είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ δύσκολο είδος και αρκετά ευρύ για να κάνει ακόμα και τους πιο φανατικούς της να κοιτάνε με καχυποψία έργα με την επισήμανση "κωμωδία" κάτω από τον τίτλο τους. Φυσικά και όλοι δεν βρίσκουμε διασκεδαστικά τα ίδια πράγματα, ούτε έχουμε παρόμοια αίσθηση χιούμορ. Τι κάνει λοιπόν μια κωμωδία πραγματικά επιτυχημένη;
Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2016
Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2015
Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2015
Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2015
Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2015
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2015
Αδέρφια μου, Τιτάνες,
Πουλιά!
Όταν ένα άνιμε γίνεται
τόσο δημοφιλές που εισβάλλει στο δυτικό κόσμο ψυχαγωγίας, και κάνει τα άνιμε ακόμη πιο γνωστά σε κοινό εκτός Ιαπωνίας, ως
χρόνια θεατές μόνο να χαρούμε μπορούμε. Οτιδήποτε βοηθά να γίνει ευρέως γνωστό
αυτό το είδος ψυχαγωγίας για μας είναι ευπρόσδεκτο, ακόμα καλύτερα δε, όταν συμφωνεί
με τα προσωπικά μας γούστα.
Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015
Κάτι λιγότερο από δύο χρόνια μετά τη δημοσίευση του πρώτου κεφαλαίου του Rurouni Kenshin στην Weekly Shounen Jump, μετά από αρκετή δημοσιότητα και σταθερή παρουσία στα polls, αποφασίστηκε πως καιρός ήταν να υπάρξει και animated παρουσία του manga. Έτσι, κοντά στο τέλος του 1995 το Studio Gallop - πλέον γνωστό για anime όπως Initial D, Yu-gi-oh Duel Monsters/Gx/5Ds, Eyeshiled 21 - έδωσε το πράσινο φως κι ανακοίνωσε το νέο του project: Samurai X.
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2015
Πόσες φορές μας έχει περάσει απ’ το μυαλό πως είμαστε πολύ τυχεροί που γεννηθήκαμε άνθρωποι; Όντας το κυρίαρχο είδος στον πλανήτη για πολλές χιλιετίες, έχουμε αναπτύξει κοινωνίες με βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο ασύγκριτες με οποιαδήποτε άλλη μορφή ζωής σε αυτόν. Τι θα συνέβαινε λοιπόν, αν κάποιος εξωτερικός παρατηρητής, αποφάσιζε πως η κυρίαρχη αυτή θέση μας, βλάπτει τον πλανήτη ως σύνολο, κι έστελνε έναν φυσικό εχθρό ανάμεσά μας;
Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015
Το Legend
of the Galactic Heroes είναι ένας τίτλος σταθμός στην ιστορία των anime. Παρά τις δεκαετίες που
έχουν περάσει απ’ τον καιρό της δημοσίευσής του, εξακολουθεί να είναι έργο εξαιρετικά
δημοφιλές και αγαπητό τόσο από τους παλιούς, όσο και από τους καινούργιους
θεατές anime, και οι
οποίοι ο, τι άλλο και να δουν, θα πουν ότι τίποτα ποτέ δε θα το φτάσει. Δίνει λοιπόν
αρκετή τροφή για σκέψη ως προς το τι είναι αυτό που κάνει μια σειρά να αντέχει
στο χρόνο και να στέκει ως τώρα απαράμιλλα μπροστά σε πολλές και μοντέρνες άλλες,
ουσιαστικά προσδιορίζοντας έτσι την έννοια του κλασικού.
Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2015
Ξεχασμένες μέσα στις λίστες anime που περιμένουν καιρό για να τα δω, πιθανών περασμένες μέσα χωρίς πολλή σκέψη, ίσως μετά από μια γρήγορη ανάγνωση της περίληψης, υπήρχαν και οι δύο ταινίες του “Ξυπόλυτου Gen”. Χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός και να αναφερθεί σε αυτό ένα άλλο manga για μου διεγείρει την περιέργεια. Οι κάπως τσιμπημένες τιμές του manga και το γεγονός ότι δεν μπόρεσα να το βρω διαθέσιμο για κατέβασμα στο ίντερνετ με έκανα ν' αποδεχτώ ότι για την ώρα μπορούσα μόνο να το πάρω απόφαση και να δω τις ταινίες. Δύσκολη απόφαση για κάποιον που δεν του αρέσει η ιδέα να είναι πάνω από μία ώρα καθηλωμένος μπροστά από ένα έργο...
"I start running with bare feet..."
Καθώς ο πόλεμος πλησίαζε προς το τέλος του, στην Χιροσίμα η οικογένεια Nakaoka αγωνιζόταν καθημερινά, κάτω από τις δύσκολες συνθήκες της περιόδου, να βγάλει τα προς το ζειν. Ο εξάχρονος Gen, ζώντας ακόμα μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού του, με την παιδιάστικη αθωότητά του παραμένει αισιόδοξος για το μέλλον. 6 Αυγούστου του 1945, η ατομική βόμβα “Little Boy” πέφτει στη Hiroshima και μαζί με την πόλη και το σπίτι του μικρού χάνονται χιλιάδες αθώες ψυχές. Ο Gen, μάρτυρας όλων αυτών των γεγονότων, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τις νέες συνθήκες διαβίωσης και τις επιπτώσεις της ατομικής βόμβας χωρίς να χάνει την παιδική του αθωότητα.
Η δεύτερη ταινία μάς μεταφέρει τρία χρόνια αργότερα. Η περιοχή της Χιροσίμα δεν έχει ανακάμψει και πολλές οικογένειες αναγκάζονται να επιβιώσουν ανάμεσα σε συνθήκες εξαθλίωσης. Όλοι προσπαθούν να βγάλουν όσα χρήματα μπορούν με κάθε τρόπο. Ορφανά γεμίζουν τους δρόμους. Η μάθηση προσφέρεται μόνο σε λίγους και δεν υπάρχει επαρκής ιατρική βοήθεια. Μέσα σε αυτήν την κατάσταση, ο Gen κάνει νέους φίλους και προσπαθεί να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για την οικογένειά του...
"I start running with bare feet..."
Καθώς ο πόλεμος πλησίαζε προς το τέλος του, στην Χιροσίμα η οικογένεια Nakaoka αγωνιζόταν καθημερινά, κάτω από τις δύσκολες συνθήκες της περιόδου, να βγάλει τα προς το ζειν. Ο εξάχρονος Gen, ζώντας ακόμα μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού του, με την παιδιάστικη αθωότητά του παραμένει αισιόδοξος για το μέλλον. 6 Αυγούστου του 1945, η ατομική βόμβα “Little Boy” πέφτει στη Hiroshima και μαζί με την πόλη και το σπίτι του μικρού χάνονται χιλιάδες αθώες ψυχές. Ο Gen, μάρτυρας όλων αυτών των γεγονότων, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τις νέες συνθήκες διαβίωσης και τις επιπτώσεις της ατομικής βόμβας χωρίς να χάνει την παιδική του αθωότητα.
Η δεύτερη ταινία μάς μεταφέρει τρία χρόνια αργότερα. Η περιοχή της Χιροσίμα δεν έχει ανακάμψει και πολλές οικογένειες αναγκάζονται να επιβιώσουν ανάμεσα σε συνθήκες εξαθλίωσης. Όλοι προσπαθούν να βγάλουν όσα χρήματα μπορούν με κάθε τρόπο. Ορφανά γεμίζουν τους δρόμους. Η μάθηση προσφέρεται μόνο σε λίγους και δεν υπάρχει επαρκής ιατρική βοήθεια. Μέσα σε αυτήν την κατάσταση, ο Gen κάνει νέους φίλους και προσπαθεί να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για την οικογένειά του...
"To erase history is to forget..."
Η πρώτη ταινία αρχίζει παρουσιάζοντάς μας τη ρουτίνα της οικογένειας Nakaoka, βοηθώντας μας να φανταστούμε τις συνθήκες που επικρατούσαν μέσα σε ένα μέσο Ιαπωνικό νοικοκυριό εκείνη την εποχή. Μέσα στην καθημερινή πάλη για ένα πιάτο φαγητό, το συνεχές άγχος από τις εναέριες επιθέσεις και τους συναγερμούς, η αθωότητα δύο αδερφών έρχεται σε αντίθεση με το κλίμα που επικρατούσε γύρω τους. Η παιδιάστικη περιέργεια τους και ο αυθορμητισμός αντικρούεται με την στάση των ενηλίκων.
Όλα αυτά μπορεί να κάνουν την ταινία να φανεί πως είναι αργή σε εξέλιξη αρχικά. Το γλυκόπικρο κλίμα που επικρατεί όμως αποτελεί σημαντικό στοιχείο για τη συνέχειά της μιας και έρχεται σε αντίθεση με με τις εικόνες που παρουσιάζονται στο δεύτερο μισό. Η βόμβα πέφτει και ακολουθούν σκηνές με βασανιστικά αργή κίνηση. Εικόνες σουρεαλιστικές, για τις οποίες δεν σε προϊδεάζει η αρχή της ταινίας ούτε το καρτουνιστικό σχέδιο που υιοθετεί η σειρά, αποδεικνύουν πως δεν πρόκειται για μια παιδική ταινία. Άνθρωποι καίγονται, κτήρια καταρρέουν και καταπλακώνουν τους πάντες, η πόλη παραδίνεται στις φλόγες. Όσοι καταφέρανε να επιζήσουν από την καταστροφή είτε έχουν μείνει σκιές του εαυτού τους, είτε προσπαθούν να βρουν διαφυγή κάπου με οποιονδήποτε τρόπο. Ο Gen ξεγελά τον θάνατο από καθαρή τύχη και γίνεται μάρτυρας όχι μόνο των θανάτων των γύρω του αλλά και μελών της οικογένειάς του. Από εκεί και πέρα η ιστορία εξιστορεί ένα ταξίδι επιβίωσης απέναντι στην φτώχεια και την πείνα.
Το τελευταίο κομμάτι της ταινίας αφιερώνεται στον τρόπο ζωής της οικογένειας αμέσως μετά την καταστροφή. Η κατάσταση που επικρατεί δεν τους αφήνει πολλά περιθώρια για να θρηνήσουν. Λίγοι έχουν τα προνόμια για μια καλή ζωή και ο Gen δεν είναι ένας από αυτούς, έτσι αναλαμβάνει ευθύνες δύσκολες για ένα παιδί της ηλικίας του για να βοηθήσει την οικογένειά του έχοντας ως εμπόδια την πείνα και τις παρενέργειες της ραδιενέργειας. Στο ίδιο κλίμα συνεχίζει και η δεύτερη ταινία που τοποθετείται τρία χρόνια αργότερα. Έχοντας μεγαλώσει λίγο, ο Gen πλέον έχει συνηθίσει σε αυτές τις συνθήκες διαβίωσης. Νέα προβλήματα εμφανίζονται διαρκώς και καθώς γνωρίζει νέα άτομα βλέπει τις άσχημες επιπτώσεις του πολέμου και πώς επηρεάζουν τους ανθρώπους γύρω του.
Η πρώτη ταινία αρχίζει παρουσιάζοντάς μας τη ρουτίνα της οικογένειας Nakaoka, βοηθώντας μας να φανταστούμε τις συνθήκες που επικρατούσαν μέσα σε ένα μέσο Ιαπωνικό νοικοκυριό εκείνη την εποχή. Μέσα στην καθημερινή πάλη για ένα πιάτο φαγητό, το συνεχές άγχος από τις εναέριες επιθέσεις και τους συναγερμούς, η αθωότητα δύο αδερφών έρχεται σε αντίθεση με το κλίμα που επικρατούσε γύρω τους. Η παιδιάστικη περιέργεια τους και ο αυθορμητισμός αντικρούεται με την στάση των ενηλίκων.
Όλα αυτά μπορεί να κάνουν την ταινία να φανεί πως είναι αργή σε εξέλιξη αρχικά. Το γλυκόπικρο κλίμα που επικρατεί όμως αποτελεί σημαντικό στοιχείο για τη συνέχειά της μιας και έρχεται σε αντίθεση με με τις εικόνες που παρουσιάζονται στο δεύτερο μισό. Η βόμβα πέφτει και ακολουθούν σκηνές με βασανιστικά αργή κίνηση. Εικόνες σουρεαλιστικές, για τις οποίες δεν σε προϊδεάζει η αρχή της ταινίας ούτε το καρτουνιστικό σχέδιο που υιοθετεί η σειρά, αποδεικνύουν πως δεν πρόκειται για μια παιδική ταινία. Άνθρωποι καίγονται, κτήρια καταρρέουν και καταπλακώνουν τους πάντες, η πόλη παραδίνεται στις φλόγες. Όσοι καταφέρανε να επιζήσουν από την καταστροφή είτε έχουν μείνει σκιές του εαυτού τους, είτε προσπαθούν να βρουν διαφυγή κάπου με οποιονδήποτε τρόπο. Ο Gen ξεγελά τον θάνατο από καθαρή τύχη και γίνεται μάρτυρας όχι μόνο των θανάτων των γύρω του αλλά και μελών της οικογένειάς του. Από εκεί και πέρα η ιστορία εξιστορεί ένα ταξίδι επιβίωσης απέναντι στην φτώχεια και την πείνα.
Το τελευταίο κομμάτι της ταινίας αφιερώνεται στον τρόπο ζωής της οικογένειας αμέσως μετά την καταστροφή. Η κατάσταση που επικρατεί δεν τους αφήνει πολλά περιθώρια για να θρηνήσουν. Λίγοι έχουν τα προνόμια για μια καλή ζωή και ο Gen δεν είναι ένας από αυτούς, έτσι αναλαμβάνει ευθύνες δύσκολες για ένα παιδί της ηλικίας του για να βοηθήσει την οικογένειά του έχοντας ως εμπόδια την πείνα και τις παρενέργειες της ραδιενέργειας. Στο ίδιο κλίμα συνεχίζει και η δεύτερη ταινία που τοποθετείται τρία χρόνια αργότερα. Έχοντας μεγαλώσει λίγο, ο Gen πλέον έχει συνηθίσει σε αυτές τις συνθήκες διαβίωσης. Νέα προβλήματα εμφανίζονται διαρκώς και καθώς γνωρίζει νέα άτομα βλέπει τις άσχημες επιπτώσεις του πολέμου και πώς επηρεάζουν τους ανθρώπους γύρω του.
"Become as strong as a wheat, boys..."
Επέλεξα να δω το “Hidashi no Gen” σαν σύνολο και να μην επικεντρωθώ σε μία από τις δύο ταινίες σε αυτήν την review αφού η μία συμπληρώνει την άλλη και το μήνυμά τους είναι συνολικό. Ίσως, αν είχε τη δυνατότητα να γυριστεί σε σειρά, να μπορούσε να πει ακόμα περισσότερα. Ο Nakawaza Kenji, έχοντας βασίσει την ιστορία του Gen σε δικές του εμπειρίες, σαν μάρτυρας ο ίδιος της τραγωδίας, δεν φοβάται να αποτυπώσει με την πένα του ορισμένες σκληρές σκηνές που με τη σειρά τους μεταφέρονται στην ταινία, πράγμα που σε κάνει ν' αναρωτιέσαι πώς οι ταινίες αυτές χαρακτηρίζονται από ένα αρκετά αισιόδοξο πνεύμα.
Η πρώτη ταινία θεωρείται από τους περισσότερους ως η καλύτερη από τις δύο. Οι σκηνές του βομβαρδισμού της Χιροσίμα έρχονται σε μεγάλη αντίθεση με το καρτουνιστικό στυλ της σειράς, αντίθεση αρκετή για να ξαφνιάσει κάνοντας ορισμένες από αυτές να αποτυπωθούν στο μυαλό του θεατή. “Obake”, δηλαδή στοιχειά, χαρακτηρίζει έντρομος ο μικρός τους πληγωμένους που αντικρίζει και ο σχεδιασμός τους δεν απέχει πολύ από μετέπειτα απεικονίσεις ζόμπι σε άνιμε. Η ταινία όπως ήταν φυσικό, αφιερώνει αρκετό χρόνο στις αντιδράσεις των επιζώντων τις πρώτες ώρες μετά τον βομβαρδισμό και τον πανικό που επικρατούσε. Αναφορικά, η σκηνή που μου έκανε μεγάλη, αν όχι την περισσότερη εντύπωση ανάμεσα σε άλλες, ήταν εκείνη στην οποία ένας δάσκαλος πασχίζει να σώσει τους μαθητές του οδηγώντας τους μέσα στα νερά του ποταμού για να τους προστατέψει από τις φλόγες, καταλήγει όμως να τους δει να πνίγονται ένας-ένας από την κούραση.
Το τελευταίο κομμάτι της ταινίας είναι και το πιο αδύναμο. Είναι ξεκάθαρο πως πολλά κομμάτια του manga είχαν κοπεί. Ακόμα πιο εμφανές γίνεται όταν η σχέση που αναπτύσσει ο Gen με έναν πληγέντα, που είχε χάσει τα άκρα του, και το πόσο τον είχε επηρεάσει ο μικρός παρουσιάζεται μέσα σε λίγα λεπτά. Η ιστορία κυλλά πολύ πιο γρήγορα απ' όσο θα έπρεπε και ορισμένα συναισθήματα αποτυπώνονται βεβιασμένα. Η ταινία παρά το βαρύ κλίμα που δημιουργεί από τη μέση και μετά καταφέρνει και κλείνει αισιόδοξα.
Και μετά φτάνουμε στην δεύτερη ταινία, την οποία αγάπησα πολύ περισσότερο από την πρώτη. Μπορεί να μην έχει τις σκηνές φρίκης της πρώτης αλλά είναι πολύ πιο αληθινή σε συναισθήματα, τουλάχιστον στον τρόπο που τα εξωτερικεύουν οι χαρακτήρες. Ο Gen έχει μεγαλώσει λίγο και μαζί με τον υιοθετημένο του αδερφό φαίνεται να έχει χάσει αρκετή από την αθωότητα που είχε στην πρώτη ταινία. Οι επιπτώσεις της pika, η συμπεριφορά των ενηλίκων απέναντι σε ορφανά και σε άτομα με εμφανή σημάδια από την έκρηξη, η φτώχεια, η πείνα και τα πράγματα όπως φαινόταν από τη μεριά των παιδιών είναι τα πιο κύρια πράγματα με τα οποία ασχολείται η ταινία. Για πρώτη φορά γίνεται πιο έντονη η συμπεριφορά των κατακτητών απέναντι στους ηττημένους και το αίσθημα εξευτελισμού που ένιωθαν.
Αν εκτίμησα κάτι στην ταινία ήταν ότι δεν αναλώθηκε σε πολιτικά μηνύματα αλλά εξέφρασε μόνο το παράπονο όσων δεν έφταιγαν γι' αυτόν τον πόλεμο απέναντι και στις δυο πλευρές.
"Dad really did see that far ahead, Mom was a dandy..."
Ο Gen σαν χαρακτήρας πετυχαίνει ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η σειρά, να γίνει ένας πρωταγωνιστής που δεν τα βάζει κάτω, καταφέρνει να τα βάλει με τις δυσκολίες που συναντά και καμιά φορά γίνεται plot device αφού επηρεάζει τους πάντες γύρω τον τρόπο με τον που αντιμετωπίζει τα πράγματα. Παρόλο όμως που περνάει από καταστάσεις στις οποίες πρέπει να φέρεται σαν ενήλικας εκεί που πετυχαίνει σαν πρωταγωνιστής είναι ότι ο δημιουργός δεν ξεχνάει ότι είναι παιδί. Γκρινιάζει, παρασύρεται και κλαίει εκεί που που πρέπει, λυγίζει κάτω από την απώλεια και παρόλα αυτά μένει δυνατός. Ακόμα και η αισιοδοξία που τον διακατέχει δικαιολογείται εν μέρει από την ηλικία του. Τίποτα το ιδιαίτερο και ταυτόχρονα ακριβώς αυτό που χρειάζεται ώστε η ταινία να μην βαρύνει υπερβολικά το κλίμα της.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ο τρόπος που παρουσιάστηκε η μητέρα του Gen ως μια γυναίκα της εποχής της. Αφήνοντας αρχικά την εντύπωση ενός χαρακτήρα αδύναμου, μεστώνεται κατά τη διάρκεια της σειράς μέσω των συνθηκών και της απώλειας και γίνεται πιο αποφασιστική, επηρεάζει άμεσα τον Gen και θυσιάζει πολλά πράγματα για την οικογένειά της.
Από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας αξίζει να αναφερθεί ο πατέρας, όχι τόσο λόγω του χαρακτήρα του όσο για τον τρόπο που επηρέαζε έμμεσα την νοοτροπία του Gen με τα λόγια του αλλά ακόμα περισσότερο για την μερίδα των ανθρώπων που εκπροσωπούσε. Όντας αντίθετος με την πολιτική της κυβέρνησής του, του συμπεριφερόταν σαν προδότη. Ο ίδιος ήταν περήφανος για της απόψεις του ανεξάρτητα με το πόσο επηρέαζαν την αντιμετώπισή του από τους άλλους.
Στην δεύτερη ταινία προσθέτονται περισσότεροι χαρακτήρες. Ο Gen συναναστρέφεται με μια παρέα ορφανών παιδιών και βλέπει τη ζωή και από τη δική τους πλευρά που είναι ακόμα πιο δύσκολη. Αναγκασμένα να ζουν στο περιθώριο, μπλέκονται με την μαύρη αγορά, διψάνε για μάθηση που δεν τους προσφέρουν και αναγκάζονται να γίνουν κλέφτες χωρίς δεύτερη σκέψη. Έμμεσα, σκιαγραφεί τον τρόπο που λειτουργούν οι άνθρωποι σε τέτοιες περιπτώσεις υιοθετώντας μια νοοτροπία που απέχει πολύ από το "ένας για όλους και όλοι για έναν".
Ο Gen σαν χαρακτήρας πετυχαίνει ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η σειρά, να γίνει ένας πρωταγωνιστής που δεν τα βάζει κάτω, καταφέρνει να τα βάλει με τις δυσκολίες που συναντά και καμιά φορά γίνεται plot device αφού επηρεάζει τους πάντες γύρω τον τρόπο με τον που αντιμετωπίζει τα πράγματα. Παρόλο όμως που περνάει από καταστάσεις στις οποίες πρέπει να φέρεται σαν ενήλικας εκεί που πετυχαίνει σαν πρωταγωνιστής είναι ότι ο δημιουργός δεν ξεχνάει ότι είναι παιδί. Γκρινιάζει, παρασύρεται και κλαίει εκεί που που πρέπει, λυγίζει κάτω από την απώλεια και παρόλα αυτά μένει δυνατός. Ακόμα και η αισιοδοξία που τον διακατέχει δικαιολογείται εν μέρει από την ηλικία του. Τίποτα το ιδιαίτερο και ταυτόχρονα ακριβώς αυτό που χρειάζεται ώστε η ταινία να μην βαρύνει υπερβολικά το κλίμα της.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ο τρόπος που παρουσιάστηκε η μητέρα του Gen ως μια γυναίκα της εποχής της. Αφήνοντας αρχικά την εντύπωση ενός χαρακτήρα αδύναμου, μεστώνεται κατά τη διάρκεια της σειράς μέσω των συνθηκών και της απώλειας και γίνεται πιο αποφασιστική, επηρεάζει άμεσα τον Gen και θυσιάζει πολλά πράγματα για την οικογένειά της.
Από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας αξίζει να αναφερθεί ο πατέρας, όχι τόσο λόγω του χαρακτήρα του όσο για τον τρόπο που επηρέαζε έμμεσα την νοοτροπία του Gen με τα λόγια του αλλά ακόμα περισσότερο για την μερίδα των ανθρώπων που εκπροσωπούσε. Όντας αντίθετος με την πολιτική της κυβέρνησής του, του συμπεριφερόταν σαν προδότη. Ο ίδιος ήταν περήφανος για της απόψεις του ανεξάρτητα με το πόσο επηρέαζαν την αντιμετώπισή του από τους άλλους.
Στην δεύτερη ταινία προσθέτονται περισσότεροι χαρακτήρες. Ο Gen συναναστρέφεται με μια παρέα ορφανών παιδιών και βλέπει τη ζωή και από τη δική τους πλευρά που είναι ακόμα πιο δύσκολη. Αναγκασμένα να ζουν στο περιθώριο, μπλέκονται με την μαύρη αγορά, διψάνε για μάθηση που δεν τους προσφέρουν και αναγκάζονται να γίνουν κλέφτες χωρίς δεύτερη σκέψη. Έμμεσα, σκιαγραφεί τον τρόπο που λειτουργούν οι άνθρωποι σε τέτοιες περιπτώσεις υιοθετώντας μια νοοτροπία που απέχει πολύ από το "ένας για όλους και όλοι για έναν".
Τεχνικός Τομέας
Animation
Για τα σημερινά δεδομένα, το animation και το design της πρώτης ταινίας δεν έχει τίποτα το ξεχωριστό. Είναι αρκετά καλό όμως για την εποχή στην οποία δημιουργήθηκε. Το καρτουνιστικό στυλ δεν δένει αμέσως με το κλίμα και το θέμα της ταινίας και ταιριάζει πολύ περισσότερο στις ανάλαφρες σκηνές της σειράς αφαιρώντας το κλίμα που θα μπορούσε να πετύχει σαν σύνολο κάτι που ήταν φανερό ότι μπορούσε να κάνει λαμβάνοντας υπόψιν τον ιδιαίτερα λεπτομερή σχεδιασμό των θυμάτων και των εκρήξεων.
Τα πράγματα διορθώνονται στην δεύτερη ταινία. Τα χρώματα είναι πολύ πιο ζεστά, ο σχεδιασμός των χαρακτήρων πιο “σοβαρός” και τα backgrounds πολύ πιο καλοδουλεμένα.
Αν εξαιρέσουμε την έξυπνη ιδέα της αφήγησης στην πρώτη ταινία και την διατήρηση της διαλέκτου (η οποία υπάρχει και στην δεύτερη), ο ήχος είναι το πιο αδύναμο κομμάτι της. Και δεν μιλάμε μόνο για τα μουντά ηχητικά εφέ σε διάφορες σκηνές της που δικαιολογούνται από την εποχή στην οποία δημιουργήθηκε. Η επιλογή των ηθοποιών για δύο από τους πιο βασικούς χαρακτήρες ήταν εκνευριστικά κακή. Όταν βάζεις ένα παιδί να ερμηνεύσει έναν ήρωα που περνάει από τέτοιες καταστάσεις πρέπει να είσαι σίγουρος ότι τουλάχιστον μπορεί να τον ερμηνεύσει σωστά ως έναν βαθμό. Στην συγκεκριμένη ταινία η ιδέα αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί αποτυχημένη. Σκηνές που θα μπορούσαν να προκαλέσουν πολύ περισσότερο συναίσθημα χάνουν από το κακό voice acting. Και αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι οι υπόλοιπες ερμηνείες είναι αξιομνημόνευτες.
Τα πράγματα διορθώνονται αισθητά στη δεύτερη ταινία, με το voice acting να είναι πολύ πιο υποφερτό ενώ οι ήχοι δένουν πολύ καλύτερα με τις εικόνες.
"Such feelings grow and overflow..."
Δεν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το “Hadashi Gen” αριστούργημα, αν και του αξίζει πολύ περισσότερο απ' ότι σε άλλα, θα μπορούσα να πω όμως ότι είναι μια “εμπειρία” που αξίζει να έχει ένας φίλος των anime. Πάνω από όλα είναι μια ιστορία ενός ξυπόλυτου αγοριού για να επιβιώσει μέσα από δυσκολίες που έφερε ένας πόλεμος τον οποίο δεν είχε επιλέξει ο ίδιος, γραμμένη από έναν άνθρωπο που τις είχε βιώσει.
Trivia
- To "Hadashi no Gen" εκδιδόταν αρχικά στο περιοδικό "Weekly Shonen Jump". Κόπηκε και εκδόθηκε ενάμιση χρόνο αργότερα. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε τρία λιγότερο γνωστά περιοδικά, τα Shimin (Citizen), Bunka Hyōron (Cultural Criticism), και Kyōiku Hyōron (Educational Criticism) όπου και ολοκληρώθηκε. (Shonen Jump, από τότε πετάς τους καλούς σου τίτλους).
- Ένας εθελοντικός οργανισμός με το όνομα "Project Gen" δημιουργήθηκε το 1976 για να μεταφράσει το manga στα αγγλικά. Το μεταφρασμένο υλικό, που εκδόθηκε συγκεντρωμένο σε 4 volumes, έκανε το "Barefoot Gen" το πρώτο manga που εκδόθηκε ποτέ στα αγγλικά.
- Έχει μεταφερθεί επίσης σε 3 live-action ταινίες καθώς και σε μια τηλεοπτική σειρά δύο επεισοδίων.
"Live as strong as a wheat. Even when it is stepped on,
it still shoots up through the ground."
it still shoots up through the ground."
Οι διορθώσεις της κριτικής έγιναν με τη βοήθεια της animeGR Review Team.
Ψάχνοντας torrents στην τύχη στο BakaBT μια μέρα, έπεσα πάνω σ' αυτό το διαμαντάκι. Είχε καιρό μέσα στον εξωτερικό και τελικά πήρα την απόφαση και την είδα. Ίσως από τις πιο όμορφες ταινίες που έχω δει εδώ και καιρό.
Η ταινία Mai Mai Miracle είναι βασισμένη πάνω στην βιογραφία της Nobuko Takagi, Maimai Shinko. Την παραγωγή ανέλαβε το studio Madhouse, με σκηνοθέτη τον Sunao Katabuchi. Η ταινία έκανε το ντεμπούτο της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο στην Ελβετία στις 15 Αυγούστου 2009. Στην Ιαπωνία κυκλοφόρησε στις 21 Νοεμβρίου και παιζόταν για εφτά μήνες στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Η ιστορία διαδραματίζεται το 1955, 10 χρόνια μετά τον Πόλεμο, στην Kokuga στην πόλη Hofu, στην περιοχή Yamaguchi.
Χίλια χρόνια πριν, αυτή τη περιοχή ήταν η αρχαία πρωτεύουσα, η Suo no Kuni, και τα ίχνη της περιόδου Heian (έτος 794-1185) πέρασαν στην εποχή που ζουν οι πρωταγωνιστές με την μορφή ερειπίων και ιστορικών τοπωνυμίων, στοιχεία αισθητά μέσα στην ταινία.
Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Shinko, μαθήτρια της Τρίτης τάξης του δημοτικού. Γεννήθηκε και ζει στην περιοχή καιρό και η οικογένειά της φαίνεται ότι είναι μία από τις πιο σεβαστές στο χωριό. Το κοριτσάκι αυτό έχει ένα χαρακτηριστικό: Έχει μια τούφα στο κεφάλι της, την οποία η ίδια ονομάζει Mai Mai, την οποία «χρησιμοποιεί» για να φανταστεί μακρινές αρχαίες εποχές και πολιτισμούς καθώς παίζει στα λιβάδια. Η φαντασία της φτάνει στην περίοδο Heian.
Μια μέρα, ένα νέο κορίτσι που ονομάζεται Kiiko μετακομίζει στην περιοχή γιατί ο πατέρας της βρίσκει δουλειά ως γιατρός σε εργοστάσιο, αλλά είναι πολύ διαφορετική από όλα τα άλλα παιδιά: αυτή είναι πλούσια, φοράει όμορφα ρούχα και κολόνια και είναι πάρα πολύ ήσυχη. Πίσω από αυτήν της την συμπεριφορά κρύβεται μια ιστορία και ένα γεγονός που την σημάδεψε.
Η Shinko και η Kiiko γίνονται γρήγορα φίλες, παίζουν και κάνουν όλα τα πράγματα τα οποία θα μπορούσε να κάνει κάθε παιδί της ηλικίας τους για να διασκεδάσουν. Περνάνε κάθε μέρα μαζί και μοιράζονται την φαντασία τους, δημιουργώντας την ιστορία μιας πριγκίπισσας που ζούσε στην περίοδο Heian. Παρά τους εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες των κοριτσιών - η Shinko είναι ένα πολύ κοινωνικό και εξωστρεφές άτομο , ενώ η Kiiko πολύ ντροπαλή και εσωστρεφής – γίνονται αχώριστες φίλες και μαθαίνουν η μία από την άλλη. Κατά την διάρκεια της ταινίας, η Kiiko γνωρίζει τους φίλους της Shinko, ένας από τους οποίους είναι ο λιγομίλητος και μυστήριος Tatsuyoshi, η ιστορία του οποίου θα παίξει σημαντικό ρόλο για το τέλος της ιστορίας.
Η ταινία εστιάζει το ενδιαφέρον της πάνω στην παιδική φιλία.
Σχολιασμός
Το Mai Mai Miracle είναι από τις ταινίες που πραγματικά αγάπησα από την αρχή τους. Τα όμορφα τοπία σε συνδυασμό με την όμορφη μουσική, που θα σχολιάσω παρακάτω με προϊδέαζε για κάτι πολύ όμορφο. Το σενάριο ήδη μου είχε φανεί ενδιαφέρον γιατί σου έδειχνε ότι θα επικεντρωθεί πάνω στην παιδική φαντασία και την φιλία. Μια ιστορία που λαμβάνει χώρα σε μια αγροτική περιοχή, λίγα χρόνια αργότερα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο.
Η σωστή ροή της ιστορίας και το πώς ήταν αποδιδομένη είναι ένα από τα προτερήματα της σειράς κατ’εμέ. Όλα τα γεγονότα γινόταν με την σειρά, χωρίς να σε ενοχλήσει ούτε μία φορά το γεγονός αυτό. Έδινε τόσο όμορφα την εξέλιξη των χαρακτήρων των κοριτσιών, της φιλίας τους αλλά και της ιστορίας της πριγκίπισσας παράλληλα με αυτό.
Η ταινία σου δημιουργεί μια νοσταλγία: σαν να θέλεις να γίνεις πάλι παιδί και να παίζεις και εσύ στην πανέμορφη εξοχή με τους φίλους σου. Νιώθεις μια μικρή ζήλια, με την καλή έννοια, θέλοντας να είσαι εσύ στην θέση τους. Μια αίσθηση γαλήνης και ζεστασιάς κυριεύει τους θεατές, ακόμη και αν δεν είναι λάτρεις του είδους.
Εκτός από το να εστιάζει στους χαρακτήρες και στα νοσταλγικά τοπία, επεξεργάζεται και άλλα θέματα είτε της εποχής του είτε γενικότερα κοινωνικά θέματα. Ο τρόπος που σου τα μεταφέρει είναι ιδιαίτερα πιστευτός και σου δείχνει πως η σκληρή πραγματικότητα φαίνεται μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού. Εστιάζει σε αξίες όπως ο σεβασμός, η αξιοπρέπεια, η φιλία αλλά παρουσιάζει και καταστάσεις όπως οικογενειακές συγκρούσεις, ανασφάλειες ακόμη και θανάτους. Ένα από τα μεγαλύτερα της προτερήματα είναι ακριβώς αυτό, η παρουσίαση διαφόρων θεμάτων αλλά μέσα από την οπτική γωνία του παιδιού. Απαθανατίζονται όπως ένα παιδί θα τις ερμήνευε, θα τις καταλάβαινε και θα αντιδρούσε. Γνωρίζουμε τους χαρακτήρες, την ιστορία και τον τόπο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, όπως επίσης και τα γεγονότα και τραγωδίες που συμβαίνουν γύρω του. Σου αφήνει κάποια ερωτήματα αναπάντητα, ακριβώς λόγω αυτού. Ακόμη και οι αναδρομές στο παρελθόν και την εποχή χίλια χρόνια πριν δεν ξεκαθαρίζουν στο τέλος αλλά συμβάλλουν στο να δημιουργηθεί ένα ικανοποιητικό φινάλε.
Σε όλη της τη διάρκεια, πιστεύω ότι δεν σου δίνει το συναίσθημα ότι δεν έχει κάποιο σκοπό, λόγω της τόσο όμορφης ροής και της δυναμικής ιστορίας της, όπως και τους χαρακτήρες που παρουσιάζει. Αξίζει δηλαδή να την δείτε.
Χαρακτήρες
Το δυνατότερο σημείο της ταινίας: Οι χαρακτήρες, οι σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους και αντιδράσεις τους. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων για μία ταινία, από τους μικρούς φίλους των κοριτσιών μέχρι τους ενήλικες. Ο καθένας φαίνεται ότι έχει κάτι ιδιαίτερο, ακόμα και αν εμφανίζονται για λίγο και δεν παίρνουν μεγάλο μέρος στην ιστορία. Ακόμη και στην μικρή αδερφή της Shinko, φαίνεται ότι έχει αρχίσει να αναπτύσσει χαρακτήρα μέσα από τις αντιδράσεις της και βλέπουμε ακόμη και τις ασχολίες της. Όλοι τους είναι ρεαλιστικότατοι, με τα προτερήματα και μειονεκτήματα τους, με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τις αντιδράσεις τους. Σου δίνουν την ιδέα του απλού, καθημερινού ανθρώπου που ζει στην επαρχία.
Εκτός από αυτούς, σου δίνεται και μια ιδέα για μια κοπέλα που έζησε τα αρχαία χρόνια και αυτό που επιθυμεί είναι να βρει φίλους και όχι να εστιάσει στα καθήκοντά της λόγω του τίτλου της, όπως θα ήθελε κάθε μικρό παιδί.
Μιλώντας πιο συγκεκριμένα, για τις δύο πρωταγωνίστριες:
Η Shinko είναι μια ιδιαίτερα δυναμική χαρακτήρας, πολύ ρεαλιστική και γεμάτη φαντασία και ζωντάνια. Της αρέσει το παιχνίδι και συνεχώς δημιουργεί φανταστικές ιστορίες στο μυαλό της, όπως κάνει κάθε παιδί. Το προτέρημά της είναι ότι βλέπει όλους τους γύρω της με τον ίδιο τρόπο χωρίς να κάνει διακρίσεις. Έχει έντονες αντιδράσεις σε διάφορες καταστάσεις, στοιχείο ενός χαρακτήρα σαν του δικού της. Η Kiiko από την άλλη είναι ένα αρκετά ντροπαλό κορίτσι, κλεισμένο στον εαυτό του λόγω καταστάσεων που έχουν συμβεί στην ζωή της. Και αυτό είναι το όμορφο στην ταινία, ότι ανοίγεται με την γνωριμία της με την Shinko. Παρόλα αυτά, είναι πολύ ρεαλιστικό ότι δεν αλλάζει τελείως ο χαρακτήρας αλλά παραμένουν κάποια στοιχεία που την έχουν δημιουργηθεί από το άσχημο γεγονός που έχει περάσει. Και οι δύο τους είναι ιδιαίτερα συμπαθείς και χαριτωμένοι, σύμφωνα με την κρίση μου.
Ένας από τους χαρακτήρες που δεν παίρνει ιδιαίτερα μέρος, αλλά είναι σημαντικός για μία από τους δύο πρωταγωνίστριες είναι ο παππούς. Αξιολάτρευτος, ακόμη και αν δεν συμμετέχει στην κύρια ιστορία μου άρεσε το πώς συζητούσε με την μικρή.
Ένα συν της είναι αυτό που αναφέρεται στην αρχή της συγκεκριμένης ενότητας: οι αντιδράσεις τους. Ο ρεαλισμός είναι σίγουρα ένα από τα κύρια στοιχεία της συγκεκριμένης ταινίας και φαίνεται ακριβώς σε αυτό το σημείο. Ακόμη και από την αντίδραση ενός παιδιού όταν κάποιο άλλο του σπάσει κάποιο από τα πράγματά του, στην αντίδραση τους όταν εξερευνούν τρομαχτικά μέρη ή μέχρι και στον θάνατο κάποιου. Όλα φαίνονται όπως ένα παιδί θα τα έκανε ή θα μιλούσε. Πραγματικά, με συγκίνησε σε αρκετές στιγμές γιατί σκεφτόμουν ότι ίσως και εγώ έτσι θα αντιδρούσα ή όντως έτσι γινόταν όταν ήμασταν μικροί.
Το πιο όμορφο είναι ότι η ταινία αλλάζει προοπτική περιστασιακά μεταξύ των χαρακτήρων της, καθώς ερευνά τις προσωπικές ιστορίες του καθενός, από την πριγκίπισσα της αρχαία εποχής στην καθημερινή τους ζβή και τις τραγωδίες τους. Παρόλο που δεν ακούγεται ιδιαίτερα προσιτό γιατί πολλές φορές δεν αποδίδεται με τον σωστό τρόπο, πιστεύω ότι στην συγκεκριμένη ταινία κάνει τον θεατή να μην βαριέται και να γνωρίζει περισσότερο τις πρωταγωνίστριες και τα άτομα του περιβάλλοντός τους.
Σχέδιο και Animation
Εδώ
κάποιος θα μπορούσε να πει πάρα πολλά, αλλά δεν είμαι ειδική στο
συγκεκριμένο θέμα ούτε είναι κάτι που κοιτάζω πρώτο. Αλλά, η
συγκεκριμένη ταινία από το poster της και μόνο μου τράβηξε το βλέμμα.
Σου δίνει ακριβώς αυτό που θέλει να μεταφέρει η ταινία, την αίσθηση του
να νιώσεις και εσύ πάλι παιδί.Το σχέδιο των χαρακτήρων δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά ούτε κάτι που δεν είναι άξιο προσοχής. Προσωπικά, μου τράβηξε την προσοχή από την αρχή και μέσα στην ταινία μου άρεσε ακόμη πιο πολύ. Όμορφος ήταν επίσης ο σχεδιασμός των ρούχων τους, ανάλογα με την εποχή που παρουσιαζόταν και ιδιαίτερα στο σημείο που βλέπουμε την πριγκίπισσα. Απλό και όμορφο σχέδιο, αλλά πολύ ωραία δοσμένο μέσα από τις εκφράσεις και κινήσεις των χαρακτήρων.
Εκείνα που ήταν όμως ήταν αξιοπρόσεκτα ήταν τα τοπία. Νομίζω ότι πραγματικά μπορούν να σε αφήσουν να τα κοιτάς με ανοιχτό το στόμα, ή μάλλον για να μην υπερβάλλω, να τα κοιτάς με θαυμασμό. Ο ουρανός και τα μακρινά τοπία, τα λιβάδια μαγεύουν το μάτι του θεατή. Εκτός από αυτό, μου αρέσει το πώς παρουσιάζεται η Ιαπωνία της τότε εποχής είτε όταν δείχνει την επαρχία είτε την πόλη ή ακόμη και τις κακόφημες συνοικίες και μπαράκια. Βλέπεις πάνω-κάτω πως ήταν οι περιοχές εκείνες την εποχή του 1955.
Ήχος
Υπεύθυνος για την μουσική επιμέλεια ήταν ο Shusei Murai, ο οποίος έχει δουλέψει και σε σειρές πάνω στον ίδιο τομέα όπως τις: Mouryou no Hako, Souten Kouro κ.τ.λ.
Εκείνο όμως που σε αφήνει με ένα γλυκό συναίσθημα είναι το ending song της ταινίας, το οποίο τραγουδάει η Kotringo. Η φωνή της και ο ρυθμός του τραγουδιού ταιριάζει απόλυτα με όλο το σκηνικό και σενάριο, δίνοντας στην ταινία ένα πολύ όμορφο τέλος.
Στοιχεία
Καταρχήν, όπως προαναφέρθηκε η ταινία σφύζει από στοιχεία της εποχής Heian .
Στοιχείο που εμφανίζεται έντονα στην ταινία είναι το Mono no Aware, όπως το ονομάζουν οι Ιάπωνες. Το Mono no Aware σημαίνει κυριολεκτικά «το πάθος των πραγμάτων», και μεταφράζεται ως «ενσυναίσθηση απέναντι στα πράγματα», ή «ευαισθησία προς τα εφήμερα» και είναι ένας ιαπωνικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη συνειδητοποίηση της παροδικότητας ή την παροδικότητα των πραγμάτων, και μια ευγενική θλίψη (ή μελαγχολία) στο πέρασμα τους.
Όπως βλέπουμε στην ταινία, ο Sunao Katabuchi υπογραμμίζει την πάροδο του χρόνου με πολύ όμορφο τρόπο παρουσιάζοντας το βασικό σενάριο απέναντι από μια ιστορία από το παρελθόν.
Επίσης, η πλοκή της ταινίας βασίζεται εν μέρει στην έρευνα σχετικά με το βιβλίο The Pillow Book, γραμμένο από την Sei Shōnagon.
Βραβεία
Η ταινία ήταν υποψήφια για το 4ο Βραβείο οθόνης Ασίας-Ειρηνικού για την καλύτερη Κινουμένων Σχεδίων μεγάλου μήκους ταινία.
Το Mai Mai Miracle κέρδισε το 2010 βραβείο κοινού για την καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων για ενήλικες στο Anima, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Βρυξελλών (Φεβρουάριος 2010 στο Βέλγιο). Επίσης κέρδισε το βραβείο για την καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων στο ίδιο φεστιβάλ.
Επίσης κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μεγάλου Μήκους στο Fantasia Film Festival στο Μόντρεαλ του Καναδά (Ιούλιος 2010).
Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Αριστείας για το Animation Μεγάλου Μήκους το 2010 στο Media Arts Festival στην Ιαπωνία.
Πού μπορείτε να την βρείτε
Μπορείτε να την κατεβάσετε από το BakaBT.Εκτός από εκεί, μπορείτε να την βρείτε με ελληνικούς υπότιτλους από τους Anime.Awmn και τους Blood Moon Dragon, σύμφωνα και με το AniDB.
Το συγκεκριμένο review διορθώθηκε από την Review Team του anime.gr. Τους ευχαριστώ πολύ.
Το συγκεκριμένο OVA προβλήθηκε την δεκαετία του '80, συγκεκριμένα την χρονιά του 1988 και ανήκει στις κατηγορίες drama, romance, horror και shoujo. Σκηνοθέτης του είναι ο Rintaro, που έχει γίνει πολύ γνωστός μέσω άλλων έργων του. Στην παραγωγή συμμετείχαν οι: Akita Shoten, Madhouse Studios, Toei Animation.
Τυπικό shoujo δεκαετίας του 80 έτσι; Αυτό περίμενα στην αρχή βλέποντας τον τίτλο. Παρά τα δεδομένα εκείνης της εποχής και ίσως κάποια κλισέ άφηνε μια διαφορετική αίσθηση σε σχέση με άλλα έργα του είδους του.
Υπόθεση
Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε ένας όμορφος θεός, ο Δείμος. Ο θεός αυτός αγάπησε μια πανέμορφη θεά, η οποία του ανταπέδωσε τα συναισθήματά του. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι η θεά ήταν η ίδια του η αδερφή. Για το έγκλημα αυτό που πήγαινε ενάντια στη φύση εκδιώχθηκαν από τον Όλυμπο και στάλθηκαν στον Κάτω Κόσμο. Το αγόρι έγινε δαίμονας και το κορίτσι καταδικάστηκε να σαπίζει στο βάθος του Ωκεανού ξεπληρώνοντας την αμαρτία τους. Ο Δείμος τότε μπήκε σε δίλημμα: να επιλέξει μεταξύ της αδερφής του ή της ζωντανής μετενσάρκωσή της, τη Minako, την οποία η αδερφή του ζηλεύει. Η Minako από την άλλη βρίσκεται και αυτή σε δύσκολη θέση, μιας και δεν γνωρίζει τι να κάνει, δημιουργώντας έτσι ένα ερωτικό τρίγωνο που μετατρέπεται σε μια κλασσική ιστορία τρόμου
Η υπόθεση ίσως δεν ακούγεται πολύ δελεαστική, για όσους δεν λατρεύουν τα shoujo όπως εγώ. Η ιστορία καλύπτει ένα μεμονωμένο κεφάλαιο του manga. Η Minako αναζητά ένα συμμαθητή της και μέλος της λέσχης κηπουρικής στην οποία ανήκει και η ίδια, ο οποίος χάθηκε με μυστηριώδη τρόπο μετά από μία συζήτηση τους. Ο συμμαθητής της ήθελε να γνωρίσει την πιο φημισμένη κηπουρό των Μπλε Ορχιδέων, την Ohba Tohko και να δει τον κήπο της. Έχοντάς το ως μοναδικό στοιχείο η Minako αποφασίζει να την επισκεφθεί και έτσι μπλέκεται σε μια θλιβερή ιστορία.
Σχολιασμός της υπόθεσης
Αυτό που το κάνει ξεχωριστό είναι η ατμόσφαιρά του αλλά και η χρήση μυθολογικών στοιχείων που, αν και δεν είναι πιστά, είναι όμορφα προσαρμοσμένα στην ιστορία. Μέσα από τις καταστάσεις παρουσιάζονται η εκδίκηση, η αγάπη, η ματαιοδοξία και η θλιβερότητα των ανθρώπων. Όλο το έργο χαρακτηρίζεται από τραγικότητα και, παρά το μικρό το μέγεθος, πετυχαίνει μια πολύ σωστή ροή. Ιδιαίτερος είναι και ο τρόπος που περνάει την ιδεολογία του στον θεατή μέσω των χαρακτήρων.
Κάτι το οποίο θεωρώ αρνητικό γιατί είναι το κύριο κομμάτι της ιστορίας είναι ότι παραλείπεται η συμμετοχή του Δείμου παρόλο που είναι ο βασικός χαρακτήρας. Αντίθετα το μόνο που κάνει είναι να εμφανίζεται, να της θυμίζει ότι είναι γυναίκα του και να την προειδοποιεί ότι κάτι θα συμβεί. Η Minako αγνοεί επανειλημμένα τις προειδοποιήσεις του και αποφασίζει να δράσει, κάτι το οποίο δείχνει μεν το γεγονός ότι δεν τον αποδέχεται λόγω της φύσης του αλλά ίσως και την γυναίκα που επαναστατεί εναντίον του άνδρα.
Γνωρίζοντας την οικογένεια Ohba, την Tohko και τον Kaname, δύο αδέρφια τα οποία έχουν αφιερώσει την ζωή τους στις ορχιδέες, γίνονται φανεροί οι λόγοι για τους οποίους εξαφανίστηκε ο συμμαθητής της. Μέσω αυτών, καθώς ο Kaname ξεναγεί την Minako στην βίλα, αποκαλύπτεται ότι προϋπήρξαν και άλλες εξαφανίσεις ατόμων με φρικιαστικό τρόπο. Λόγοι οι οποίοι οδηγούν στην αποκάλυψη της ιστορίας των δύο αδερφών.
Το τέλος μπορεί να ήταν αρκετά καλό, αλλά το γεγονός ότι βλέπουμε μια αυτοτελή ιστορία, μετράει πολύ στην αρνητική εικόνα που μπορεί να σου αφήσει. Ήταν όμως κάτι το οποίο ευχαριστήθηκα κατά την θέασή του, χωρίς να δώσω σημασία σε κάποια σημεία που μπορούν να φανούν κλισέ.
Λίγα λόγια για στοιχεία που εμφανίζονται
Τα άνθη του Κακού. Ο λόγος για τον οποίον επέλεξα αυτή την λεζάντα είναι γιατί η συγκεκριμένη ιστορία θυμίζει πολύ την συλλογή του Baudelaire, με το προαναφερθέν τίτλο. Το ύφος των ποιημάτων του Baudelaire κυριαρχείται από μελαγχολικά συναισθήματα και κατάθλιψη, όπως στο Deimos no Hanayome. Οι χαρακτήρες αμφιταλαντεύονται μεταξύ των σκοτεινών δυνάμεων του καλού και του κακού, παρόλο που έχει ως θέμα του πιο ρεαλιστικά πράγματα.
Ως shoujo, φαίνεται ότι κυριαρχεί το ρομαντικό στοιχείο. Όπως και στην λογοτεχνία, το έργο ακολουθεί το πνεύμα του ρομαντικού με εφόδια τις λαϊκές παραδόσεις, την εθνική ιστορία και τους μεσαιωνικούς θρύλους. Πιο συχνά αντλεί τα θέματά του από δοξασίες που περιέχουν υπερφυσικά στοιχεία, καθότι αυτές συμφωνούν με την αντίληψη για την δύναμη της φαντασίας που κυριαρχούσε την εποχή ανάπτυξης του ρομαντικού κινήματος. Ένας ρομαντιστής προσπαθούσε να δει πέρα από τον επιφανειακό κόσμο, ψάχνοντας μια αλήθεια που έφτανε τα επίπεδα της υπερβολής. Το συγκεκριμένο έργο βασίζεται αρκετά στην Ελληνική μυθολογία και στους θρύλους, το οποίο ήδη καταλαβαίνουμε από τα ονόματα του Δείμου και της Αφροδίτης, αλλά και από το δαιμονικό στοιχείο το οποίο συναντάμε κυρίως σε κείμενα επηρεασμένα από τον ρομαντισμό. Οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με το κακό, που στην συγκεκριμένη περίπτωση παρουσιάζεται με την μορφή του δαίμονα Δείμου. Ο ίδιος αποτελεί πειρασμό και μορφή αμαρτίας για την νεαρή Minako, η οποία δεν γνωρίζει πώς να αντιμετωπίσει το θέμα. Το γεγονός αυτό οδηγεί την ηρωίδα σε ηθική κρίση.
Ακόμη ίσως υπάρχει έντονο το στοιχείο του συμβολισμού. Ο συμβολισμός δίνει έμφαση στο μεταφυσικό ή ακόμη και το μυστικιστικό στοιχείο. Ο θάνατος, μυθολογικά αλλά και δραματικά, ήταν έντονα στη θεματολογία των συμβολιστών.
Χαρακτήρες
Οι χαρακτήρες παραμένουν ένα αίνιγμα. Σε ένα 30 λεπτο OVA είναι γεγονός το ότι δεν μπορούμε να δούμε ανάπτυξη των χαρακτήρων, αλλά ούτε τα συναισθήματα ή τις προθέσεις του Deimos για την πρωταγωνίστρια. Η Minako από την άλλη με την ύπαρξή της απλά βοηθούσε στην ροή της ιστορίας. Ο ρόλος της κοπέλας δεν είναι αξιοπρόσεκτος. Οι μόνοι που ανέπτυξαν χαρακτήρα ήταν οι πρωταγωνιστές της αυτοτελούς ιστορίας.
Σχέδιο και Animation
Το σχέδιο είναι πιο απλό σε σχέση με άλλα της εποχής του, αλλά σίγουρα έχει χαρακτηριστικά αυτής όπως πχ. τα μεγάλα μάτια με τα πολλά sparkles, τα μακριά σγουρά μαλλιά, τις γυναίκες που φορούν μόνο φουστάνια αλλά και τις υπέροχες σιλουέτες. Αυτά τα χαριστικά προσωπικά δεν με ενόχλησαν. Σίγουρα λόγω της εποχής του είχε αρκετά στατικά σημεία, αλλά για παραγωγή εκείνης της εποχής είναι μια πολύ αξιόλογη δουλειά. Εστιάζει αρκετά σε σκηνές που προϊδεάζουν το τι θα γίνει στην συνέχεια όπως οι σκηνές με τα λουλούδια που είχαν μάλιστα πολύ ωραίο σχεδιασμό. Τα backgrounds, εκεί που υπάρχουν, είναι αρκετά καλά δουλεμένα, αλλά δεν είναι κάτι το οποίο θα σου τραβήξει τόσο το μάτι.
Ήχος
Σε αυτό το σημείο δεν θα το εξυμνήσω. Δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο. Η χρήση έντονης μουσικής σε κάποιες σκηνές με ενόχλησαν όπως στην σκηνή της εμφάνισης του Δείμου, η οποία ήταν τελείως αποκρουστική.
Οι seiyuu δεν με κέρδισαν γιατί δεν έβγαζαν κάποιο συναίσθημα και κάποια ιδιαιτερότητα του χαρακτήρα. Η καλύτερη φωνή ήταν ίσως ήταν με διαφορά αυτή του Kaneto Koizawa, ο οποίος έδωσε την φωνή του στον Kaname. Συμπερασματικά, δεν με συγκλόνισαν ούτε οι φωνές ούτε η μουσική που ακούγεται στο επεισόδιο.
Trivia
- Το manga αποτελείται από 17 τόμους. Οι 7 από αυτούς είχαν μεταφραστεί από την ComicsOne, η οποία έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο. Αν και οι σειρές της συνεχίστηκαν να μεταφράζονται από την DrMaster, η συγκεκριμένη σειρά δεν επιλέχθηκε.
- Το 2007 στην Ιαπωνία, άρχισε να εκδίδεται το sequel του, το οποίο αποτελείται από 3 volumes μέχρι τώρα.
- Στην ελληνική μυθολογία, ο Δείμος (αρχαία ελληνικά: Δεῖμος και σημαίνει φόβος) ήταν η προσωποποίηση του τρόμου. Ήταν ο γιος του Άρη και της Αφροδίτης. Είναι ο δίδυμος αδελφός του Φόβου και της θεάς Ενυώ που συνόδευε τον Άρη στη μάχη, μαζί με τον Τρόμο , τον Φόβο και τον Πανικό. Ο Δείμος είναι κάτι περισσότερο από μια προσωποποίηση και μία αφαίρεση του καθαρού τρόμου που ασκείται από τον πόλεμο και δεν εμφανίστηκε ποτέ ως πραγματικός χαρακτήρας σε κάποιο μύθο στην ελληνική μυθολογία. Το Ρωμαϊκό του όνομα είναι Formido ή Metus.
- Η Thelymitra crinita, κοινώς γνωστή ως Blue Lady Orchid ή Βασίλισσα Ορχιδέα ή Lily Orchid, είναι ένα είδος ορχιδέας που είναι ενδημική στα νοτιο-δυτικά της Δυτικής Αυστραλίας. Μεγαλώνει έως 70 εκατοστά σε ύψος και παράγει μπλε λουλούδια μεταξύ Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου (την άνοιξη).
Σε γενικά πλαίσια είναι ένα OVA που θα πρότεινα, αλλά όχι σε άτομα που δεν αγαπάνε τις αυτοτελείς ιστορίες, κάτι το οποίο είναι αρνητικό στο συγκεκριμένο. Το είδος του horror παραπλανεί, μιας και δεν είναι καθόλου τρομακτικό και μπορούν να το παρακολουθήσουν και άτομα τα οποία δεν συμπαθούν το είδος.
"The moment when humans lose control of their own emotions is when I win the game."
- Deimos
Το συγκεκριμένο review διορθώθηκε από την Review Team του anime.gr. Τους ευχαριστώ πολύ.
- Deimos
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
